Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Arka planı olmayan anımsamalardan
Sıçrama yapmış
Acının ve kahrın bütün renkleri ve tonlarıyla
Görmüyor muyum sanki ben neyin ne olduğunu
Duymuyor görmüyor muyum sanki ben
Sitemkarlığına müşteri

Cafer vardi, esmer..
Her sinifi iki kere cift dikislerle kör topal
Tökezleye ziplaya
Biyiklari bile terlemisti, istiklal ilkokulunun avlusundaki
Akasyalar acinca ciceklerinin en uc dallarina kimse ellemesin uzanmasin diye
Tulumbadaki suyu baskasina pompalatarak iki ellerinin avuclari kadar

Garip saza dertli sırrını söylercesine
Dağına ıssızlığın rüzgarları esmiş, bağına güllerin dikeni
Ve bağrında bir tutam yitik seslerin sızısı gazelci gramafon
Yeter ki müşterek toprağa bağlandığı hayatta kalsın
Ektiği biçtiği nazlı ömrüne yetsin, canı sağ olsun
Eyvanda rüzgarın bulutun derken

Kalkıp giden öte zamana sürmeler çekmiş gözlerle yağmur
Kirpikleri aşka bulanmış boyanmış bulutlardan yavridir nenni
Sorma gitsin sen kim kalbim kim çiçek kim bahar nerden nere
Bir kere yanmışsan en baştan,
.. dağların burcu yolların harcı hayal hasretin derdi
Seni aradığım bende buldum diyebilmenin sürgün sualine hatrı belaya

Efil küfül
Suya süzülüp inen hasret kuslari gibi
Anneme yagip inecek bu yagmurlar salkimlarca sagnaktan
Cagir gelsin benim diyen gün isiklarini kirec duvarlarda perde perdeye
Inceldikce ilmekleri dönen cikriklar örgüsünü her cilede armagan
Cagir gelsin topraga yamac sur hisarlar zaman yokusuna yürüsün

Günü yarini yitigi yalnizi
Yutkunmasi yavan, sindirmesi yavan
Ya da yukari iterek yuvarlanip ondaligi yüzdeli düze cikartilacak
Baya kesirler küsüratindan degil..
Atese dokunmussa kül, dumani tütünü sineye cekerek
Ya da insan

Süpürge otlari gibi
Evin esigindir belki damlar kirlangic bahceler mayis..
Topragi gelin götürmeye ve bahar etmeye süslenip taranmisken üzerlik
Catida kizarip duran kiremitlere
Yanik yaz havasindan bagri yakasi acik gökyüzünün
Avluyu gecer gecmez hemen ikindi oluveriyor, sonra birden bahcelere bulutlara

Böyle dizginlerle böylece düsler
Kurulmus olan hayal kösklerinin bir oturan güzeli olmaliyi dertlenirken
Semalini degistirmis sekille temasaya yenik düsük
Gününden evvelki dogumlarin pespese dolan resimleri eylül esmesi
Binip gitsen kamyon olacak yol
Tozan toprakta gönülbagi bostan, ben bagban

Eylül…
Günesten daha sapsari kumluk ve kumsal
Hicbir yere gitmeyen atlar üstünde savrulup sallanirken cocuklar
Oyun bahcesini kac kez doludizgin sevinclere kucaklasarak
Cizginin öbür tarafi asvalt egrisi dümdüz kum saati
Dagin ucu eskidikce usul dönen yel degirmen

Öyle degil iste,
Tozlu yoldan
Isigi izleyip sessizligi dinleyip yürüyüp giderek suya topraga
Dal yaprak verecekken henüz tomurcugun
Zahmetini cekmedikce yerinden oynamiyor ne calgi ne ses ne solist
Dönmüyor da ne degirmen ne dünya