Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Tutub məni qara sancı,
Insafı yox bircə damcı.
Əllərinə alıb qamçı,
Həsrət məni döydü axı.

Xəyalım bir yerdə tutmayır qərar,
Sərgərdan küləklər hey qovur məni.
Söyləmə,şənlikdə qalmağa nə var,
Həzin nəğmə çalan ney qovur məni.

(Şəhid həyat yoldaşının ildönümü günü qəzada
həyatını itirərək şəhidinə qovuşan Günelə)

“Şəhid məzarına əklil qoyarım,
Göz yaşı tökməkdən çətin doyarım.
Necə həlak olub istəkli yarım”-,

Gözlərimdə min bir sual,
Ürəyimdə acı məlal.
Önündəcə duruban lal,
Yaddaşını yoxlayıram.

Yaxşı günlər əldən gedib,

Qəlbimdə sevdanın qızıl heykəli.
Ümidlər bir az da ona söykənir.
O qədər gecələr yol gedib-gəlir,
Xəyalım gündüzlər yuxulu olur.

Başım altda qoyub söz balıncını,
Yaramı astaca soydu həsrətin.
Saplayib qəlbimə qəm qılıncını,
Bir anda içimdən oydu həsrətin.

Rəqib minbir plan qursun,
Xain tək arxamdan vursun.
Günəş məndən uzaq dursun,
İstisi bişirir məni.

Yada salıb mürvətini,

Unudub qüssəni,unudub qəmi,
Kədəri qəlbimdən ataydım,gülüm.
Unudub möhnətlə dolu aləmi,
Sənin eşq gölündə bataydım,gülüm.

Məni xəyallardan qoparan əlsən,

Görsəm ulduzun üzünü,
Tezcə sayaram yüzünü.
Deyəndə sözün düzünü,
Nədən alıb-yatdın məni.

Işim-düyün düşmüş kələf,

Sağa atdım, sola düşüb,
Fikrim quru kola düşüb.
Qatar artıq yola düşüb
Ha qaçsan da çatılmaz ki.

Dünya məşhur ləl-dürrüylə,