Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Mən ömür yolunda atımı çapdım,
Bilmədim səninçün qırılmış sapdım.
Fərəhi itirdim, kədəri tapdım,
Yenə də dərdimlə baş-başa qaldım.

Mas-mavi səmada çaxmazdım belə,

Dağlar bəyaz bürünər,
Kölgəm yerlə sürünər.
Hər yanı duman alsa,
Dünya sirli görünər.

Günəşin məharəti,

Isidirmi heç qışı,
Ocağımın istisi.
Qazanıbdır alqışı,
Bacamızın tüstüsü.

Bəyaz qarın fonunda,

Yalana, saxtaya öyrəşdim artıq,
Ürəkdə laxtaya öyrəşdim artıq.
Soyuğa, şaxtaya öyrəşdim artıq,

Həyat al gülləri dayaz əkəcək,
Üstünə əlini ayaz çəkəcək.
Üzümə -gözümə payız çökəcək,
Qəlbimdə əbədi qış qışlayacaq.

Ürəyim yuxadan nazik olacaq,

Bəzəklidir,ziynəti yox.
Söz əhlidir, qiybəti yox.
Acıların qiyməti yox,
Bir qəpikdir min topası.

Qəm küləyi güclü əsib,

Hər gün, hər saat anıram,
Həsrət odunda yanıram.
Mən səni qartal sanıram,
Iti dimdik quzğun olma.

Yeganəsən, yox bənzərin,

Məndən nə küs, nə inci,
Mehribanım və dincim.
Buluda dön, sevinci
Yağış tək yerə əndər.

Ayrılıq buzu əriyə,
Vüsal yaramı səriyə.
Dönüb baxıram geriyə,
Güldə qalıb canım da.

Dayanıb yaz donunda,
Soyuq olmaz sonunda?
Bəyaz qarın fonunda,
Qızılı ağacım var.

Qış qapını alınca,