Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Görən nədən paxıl olur insanlar,
Kin-nifrətə daxıl olur insanlar.
Şərəfsizlik ağır olur, insanlar
Daşıya da bilməzsiniz bunca yük.

Sevincimə kölgə saldın, nə olsun,

Bu gecə röyanı dəyişmisən sən,
Ah, necə boyanı dəyişmisən sən.
Eşitdim dünyanı dəyişmisən sən,
Sanki göy gurladı, ildırım çaxdı.

Uca dağlar kimi çox qüdrətliydin,

Bene bu vergini özün vermisin,
Qeleme sevgini özün vermisin.
Kedere tepkini özün vermisin,
Qızımı gelinlik donunda görüm,
Oğlumu celdliyin fonunda görüm.

Yollarıma nur çiledim,
Şeffaf suyu gur çiledim.
Bir gözeli elçiledim,
Dedim, belke “he ”deyesi.

Çox sevirem güllü yazı,

Qaldır göyə başımı,
Ağır etmə daşımı.
Axıdım göz yaşını,
Tanrım, ovutma məni.

Gündüzə dayaq olum,

Xeyalın gözümün penceresinde,
Ümidin qollarım arasındadır.
Qulağım vüsalın ayaq sesinde,
Sevdiyim dünyanın harasındadır.

Qaranlıq hesretin qapısı açıq,

TANRININ SORAĞINDA.

Fereh qelbe girmez iken,
Qiymetimi vermez iken,
Tanrı beni görmez iken,
Ben Tanrının sorağında.

Fereh kelbe girmez iken,
Kiymetimi vermez ikə n,
Tanrı beni görmez iken,
Ben Tanrının sorağında.

Körpece fidan ekirim,

SU PƏRİSİ

Bir ebedi sevgi nağlı,
Vüsal daim eşqe bağlı.
Sevgilisi deniz oğlu,
Çoxdan verilib herisi,

Eceb soyuq qanın var,
Dövr eden zamanın var
Gözel xanimanın var,
Denizin içi boyda.

Qoyma sular dinc olsun,