Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Odur məhəbbətin ası,
Əskik olmaz heç duası.
Al günəşin lal şüası,
Gözlərimdə tonqal çatır.

Ulduzların axışından,

Heyifin gəlməyib heç dənə, qədər,
Ahımı ucaltdın sis, çənə qədər.
Mən ki yaşamışam tək sənə qədər,
Sonrakı həyatı borc almışam mən.

Səni axtarıram izbəiz, dostum,
Görüşüb danışaq üzbəüz, dostum.
Qaldım bayquş ilə dizbədiz,dostum,
Uçar uzaqlara kəkliyim mənim.

Fələyinin başının tacı hicrana,

Dönübdür sevdanın qəm fədasına,
Həsərtin səsinə,nəm sədasına.
Yaxın düşə bilmir qum adasına,
Tufanlar qoynunda təknəni düşün.

Demədim hicranı özünə dost seç,

Dağda binə qurubdur,
Ovçu ceyran vurubdur.
Gözü yaşlı durubdur.
Sevdanı tək qoyaqmı?

Həsrət kədər timsalı,

Oldum dərd-möhnətin əlində əsir,
Həsrətin qılınc tək qəlbimi kəsir.
Kiminsə yoxluğu etməzdi təsir,
Tək sənin yoxluğun yandırır məni.

Çay kimi məcramı heç aşmazdım ki,

Hanı sənə canı yanan,
Hanı sənin atan, anan.
Hanı qəlbə munis sanan,
Bu dünyada təksən, Sevinc.

Oxusan da ha yazını,

Bu dünyada tək-tənhayam,
Hamı atıb gedib məni.
Həm harayam, həm də hayam,
Kədər dəli edib məni.

Pıçıldayır addımların,

Yenə hicr qoxulu, ayrılıq dəmli,
Dayanır yol üstdə gözləri nəmli.
Kölgənin dalınca boylanır qəmli,
Tənha ümidlərim baş-başa qalır.

Fələk deyən yenə bizdən öc alır,

Yenə hicr qoxulu, ayrılıq dəmli,
Dayanır yol üstdə gözləri nəmli.
Kölgənin dalınca boylanır qəmli,
Tənha ümidlərim baş-başa qalır.