Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Həsrət gülün sozaldaraq,
Qəm-qüssəni azaldaraq
Uzununa uzadaraq,
Eniməcə ağla məni.

Kainatdan kimlər keçə,

Eşqi sezməyən kor olar,
Bəyaz rəng dönüb mor olar.
Işin sonunda zor olar,
Dünya, bağlanma heçimə.

Sözüm yoxdur sənə, fələk,

Qəm könlümdə tikər saray,
Sən qayıtsan çökər saray.
Xatirələr çəkər haray,
Çalın-çarpaz dağlar məni.

Göz yaşlarım gilə-gilə,

Diskindim yad nəfəsdən,
Şükür,qorxum sovuşdu.
Bülbül uçdu qəfəsdən,
Azadlığa qovuşdu.

Bilirmi azadlığın.

Gözlərim axtarır yenə o qızı,
Yolunun üstündə duran yalqızı.
Nə yayı görmədim, nə də payızı,
Gəldi ömrün qışı bahardan sonra.

Əlimdə solmayan çiçək dəstəsi,

Qurum duzaq, getməyəsən
Olum üzağ, getməyəsən.
Məndən uzaq getməyəsən,
Yollarında tilsim olum.

Çəkmə şeytan misalını,

Göz önünə o qız gəldi,
Tənha gəldi, yalqız gəldi.
Qışdan sonra payız gəldi.
Bu il bahar olmadı ki...

Ürəyimə göy su düşdü,

Gəl ay mənim Bahar qızım,
Oyat qəlbin təşnəsini.
Heç sönməsin dan ulduzum,
Qaynat eşqin çeşməsini.

O çeşmədən su içsinlər,

Kəhər-kəhər atlayacaq yer üzü,
Sünbül-sünbül çatlayacaq yer üzü.
Dağılacaq,partlayacaq yer üzü,
Minalanmış bir sahəyə düşmüşəm.

Qara sevda dedikləri de,bumu

Artıq böyüyüb,
Balaca Əkbər.
Sevir öyüdü,
Yamanca Əkbər.

Nə söyləyirsən,