Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Demə hər yoldan ötən aşiqə sən sevgili yar,
Dönübən diqqət ilə bax üzünə: sevgimi var.
Gecələr sübhə qədər fikr edirsən, yatammırsan.
Belə aşiqmi olar, çoxdan edib sevgini xar.

Sandın ömrün baharı keçəcəkdir fəsli-nigar.

VƏTƏN

Salam, ay əziz dostum,
Salam yeni tanışım.
Gəl oturaq üz-üzə,
Vətənimdən danışım.

Sən bir Şəhid bacısı,
Ürəyində acısı.
Sən sözünün hacısı,
Kəm gözlərdən iraqsan.

Ayrılıqdan keçməyən,

Durmuşam qan yerində,
Neçə min can yerində.
Səhərlər dan yerində,
Bülbül tək ötən qadın.

Balandan heç doyardın?

Səni salamlaram,dostum, ürəkdən,
Danışaq doyunca arzu-diləkdən.
Alırsan rəngini güldən-çiçəkdən,
Yaşıllıq içində bitən kimisən.

Həsrətin başına düşsün qara daş,

Bilirsən, şirindir qələbə dadı,
Belə sevindiyim, eh, heç olmadı.
Müjdəmi istərəm, vətən övladı,
Qələbə xəbəri ard-arda gəlir.

Bahar mat qalıbdır, payız, istinə,

Torpaq, üzün göyçək olar,
Azadlığın gerçək olar.
Hərəsi bir çiçək olar,
Vətən, şəhidin mübarək.

Hərb dadını çoxu görər,

“Vətən mənə oğul desə, nə dərdim,
Mamır olub qayasında bitərdim.”
Məmməd Araz

Zirvəyə qaldırdın sən al bayrağı,
El-obaya gətirdin xoş növrağı.

Yaxşılardan biriydin,
Övladların piriydin.
Istəkli, sevimliydin,
Kovid seçdi, Vidadi.

Sevdiklərimiz getdi,

Daşların üstünə salmışam həsir.
Çünki ayağımı şiş uclar kəsir.
Ayrılıq zalıma düşmüşəm əsir,
Azadlıq ömrümün vidası payız.

O uzaq adaya tamahım düşüb,