Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Zamanın ənənəsi,
Olacaq təntənəsi.
Sahildə qum dənəsi,
Şor sudan içmişəm mən.

Qatlama sən varağı,

Kədərli baxışları,
İpisti yağışları.
Elə bil yaxşıları,
Fələk bir-bir seçibdir.

Astaca sür qatarı,

Hökmünü oxuyub-linç yaşamağa,
Qıymaz ki balaca künc yaşamağa.
Xatirən qoymayır dinc yaşamağa,
Köçüb gedəcəyəm mən bu şəhərdən.

Səni xatırladır hər dalan, hər tin,

Bu da bir sevda nağılı,
Başda qoymaz dərd ağılı.
Sənə gələn yollar bağlı,
Xatirəndən keçib gəldim.

Görürsün,nece de serxoşam,gülüm,
Hesretin meyinden içib gelmişim.
Daha şeş düşmeyir zer qoşam,gülüm,
Sayları beynimden biçib gelmişim.

Batan güneş kibi solan vaxtımdır,

Dəli, gur selləri axın bilmədin,
Dənizi əziz dost seçib gəlmisən.
Gündüzü ruhuna yaxın bilmədin,
Gecənin içindən keçib gəlmisən.

Sən məni yaşadan odlu nəfəsdin,

Köklənmişəm qəhər üstdə,
Sorma “Niyə? Neyçün?” -dağlar.
Bir qaragöz kəhər üstdə,
Sinənizdən keçim, dağlar.

Yenə çəkirsən eşməni,

Adamın bir neçə hecası olmaz,
Edamın alçağı, ucası olmaz.
Odamın qapısı, bacası olmaz,
Dərd topu fırlanıb içimə düşər.

Mən necə dənizi qaldırım, axar,

Içimdədir ağrı-acım,
Qəm qardaşım, kədər bacım.
Başımdadır şahlıq tacım,
Mən zamanın köçündəyəm.

Demirəm ki yola gül düz,

Durmuşam cahanın dayağı altda,
Yuxusuz, mürgülü oyağı altda
Qalmışam günlerin ayağı altda,
Üstümden adlayıb keçirler bir-bir.

Insanın qelbinde minbir dilek var,