Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Həsrət edib məni həyatdan küskün,
Solubdur al rəngim,olmuşam üzgün.
Uzaq bir adaya edildim sürgün,
Məni aparmağa gəmi gəlibdir.

Yetişib ömrümün boranlı qışı,

Yerə qoyma dizlərini,
Tapdalarsan izlərini.
Gəl qaçırtma gözlərini
Deyən bir az nəm kimidir.

Əsər-sənin təcəssümün,

Atıb ocağına odunlarını,
Yığmısan başına adamlarını.
Senin heca-heca addımlarını,
Ben bend-bend qaçaraq ötüb keçmişim.

Vüsal qalasına top atıb neden,

Ah, qətlimə buyurduğun fərman nə,
Sağlığımçun göndərdiyin dərman nə.
Nə bilirsən dəvə nədir, karvan nə.
Heç qoşulma köç işinə, qayıtma.

Şənlən, sevin düyünündə, əzizim.

Ayrılığın yox əlacı,
Yedirtdiyi ağu-acı.
Qaradır hicran ağacı,
Yarpaqları sarı-sarı.

Gündüz-gecə ovudum,
Gəlmir vecə, ovudum.
Axı necə unudum,

Qızılgüllər tərdimi,
Ləçəklərin sərdimi?
Ürəyinin dərdini,
Şerə köçürən qadın.

Dərd qəmin harasında?

Ruhum qonar budağa,
Dönər yaşıl yarpağa.
Bilirsənmi,torpağa
Nə dərdimi təpmişəm,

Zalım, nifrət göyərər.

Kövrek neğme yazmayam,
Sevdalı bülbüllere.
Çemenlikde azmayam,
Toxunmayam güllere.

Gözellik neye gerek,

Məni bağışlamaq heç mümkün deyil,
Gör kimə salmışam bir zaman meyl.
Ömrünü sürürdü avarə, veyl,
Ayrılıq vüsalla hədər barışıb.

Dedim həsrət hara, məhəbbət hara,