Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yumub qara gözlərin,
Deyiblər son sözlərin.
Bağlayaraq özlərin,
Yollar mitinq eyləyər.

Dərdini biləni yox,

Uzaq, yad sahillərdə,
Bir qərib məzar vardır.
Yazda ətrafı çiçək,
Qışdasa üstü qardır.

Azərbaycan oğludur,

Üzü dönüb baxtın da,
Oturub şah taxtında.
Dünyanın düz vaxtımnda,
Yoxmu mizan-tərəzi.

Gəlmir ilham mələyi,

Qara reng etdiler çöhre ağımı,
Qırıb mehv etdiler pöhe bağımı.
Qaytar, qaytar geri körpe çağımı,
O vaxtlar nece de şen idim, Allah.

Gül-çiçek xeyanet qoxuyan zaman

Tale qatdı aşına kül,
Səpim qara daşına gül.
Qoy mən olum başına tül,
Duman, məni qabaqlama.

Ayrılığı yıxım, gedim.

Hərdən düzdə bitirdilər,
Hərdən gözdən itirdilər.
Şirin söhbət edirdilər,
Dərdlə fərəh diz-dizəydi.

Eşidilməz alqışları,

Ümidin son pilləsi ,
Eh, kimlərə dərs oldu.
Həsrətin sərt şilləsi,
Ah, necə də tərs oldu.

Vüsal-səadətin nurlu timsalı,
Ayrılıq hicranın qaynar qumsalı.
Həll edə bilmədik sadə misalı,
Üç hədli tənliyi necə quraq biz.

Başımımn üstündə ilham mələyi,

Demirəm məhbəs verin,
Eləcə həvəs verin.
Səsimə bir səs verin,
Zaman tək sərt qayalar.

Səmanda ulduz olsun,
Artsın, birə yüz olsun.
Gəlin sənə qız olsun,
Oğlun yeganə, təkdir.