Yürek yolculuğunda şiir tutuyor
Ağzıma cümleler doluyor
Dudaklarımın kıyısına vururken dalgalar
Denizi yutkunuyorum
Yemin mi içtim de kendimi tutuyorum
İçin için taşıyorum, çırpınıyorum
Güneş yağmur topluyor
Gözlerim sen.
Bir an da olsa birini sen sanmak
Sevinçten havalara uçmak.
Sanki
Sen sözünden dışarı çıkmışsın
Çayın soğuk, ekmeğin bayat.
Çiçekleri de sulamamışsın
Evimiz sararıp solmuş.
Bu eller, bu sözler yabancı.
Tutmaya çalıştığım hıçkırıklarım
Boğazımda düğüm düğüm
İdam ipinde canım kesiliyor.
Nefesimin neşterinde kanayan yaram
Neresinden tutsam ki tesellisizliğin
Yarına kabuk bağlayamıyor düşlerim.
Oysaki
Ben de etten, kemikten bir insandım;
Sen güçlüsün dediler...
Kalması gerekenler de gitmişti
Hayatlarına geç kalmış gibi...
Öyle
Arkamdaki hüzünler ordusundan
Köşe bucak kaçıyordum durmadan
Ne diye vurdun beni sen ortasında
Yüreğim havada silahsızdım
Kan revan içinde bıraktın.
Gözyaşımı döktün sevgili!
Sen yine suçlusun
Yüreğimi yanına aldın
Melekler seni tutuklasın
Cennette müebbet yemen için.
Ben sana hasret yaşıyorum.
Gözyaşımı döküyorsun sevgili!
Toprağa ayrılığa
Gözyaşımın üstüne kordum
Nasıl oluyor da
Şu ev, şu yol alev almıyordu
İlk kez kanat açıyordum göğe
Peşine yalpalaya yalpalaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!