Pamuk ipliğine bağlı yaşıyoruz
Yaşama düğüm atıp durmak nafile
İhmal ile ölümle buluşuyoruz
İnsanın can yakması en ağır sille
Çaresizliğe çırpınıp duruyoruz
Bir çınar ağacıydım kurudum.
Gölgemdeki masanın bir yanı boş bir yanı dolu
İki sandalyenin biri boş biri dolu
İki çay bardağı var
Biri hep doluyor bir hep boş;
Yaşamaya çalışmak işte bu.
Şiire buladın yine beni
Gözlerimden inip inip
Boyumun ölçüsünü ellerime verip.
Bu defa daha uzun ölmüşüm...
Kuşlar! Özgürlük kaç ölümdür?
Bu acı mapushane...
Yazmıyorum
Sanki yüreğimden kopuyorum.
Söyler misiniz
Bayramsa
Evi tıka basa dolduran bu hüzün ne,
Nerede başucumdaki o sevinçlerim?
Ta akşamdan kondu kirpiklerime
Şu elem, şu çıkmaz sokaklı dört duvar.
Gözlerimiz uzaklara bakıyor nemli.
Bu Bayram Sensizlik Geldi
Bana bu bayram sensizlik geldi
Eli kolu acı dolu.
Sanki kıyamet geldi.
Ne yere sığdırabildim kendimi, ne göğe.
Duvarlar hüzne boyandı
Bana doğum günümde öldüğünü söylediler.
Öldüm.
Bugün benim hüzün günüm.
Hevesim askıda kaldı
Mumlar çekmecede.
Hâlâ masada yatıyor acın...
Bilemezsin can tanem
Bilemezsin
Sensizliği yamamaya çalışmak
Kalbe batan
Kaç hançer
Göğe atılan kaç çığlık
Unutmak mı?
Baktım
Tepsiye senin için de bardak koymuşum.
İçim buz kesti.
Bu o kadar çok oluyor ki.
Bazen tabağa, kaşığa sayını ekliyorum.
Kara bulutlar çökmüştü
Yurdumun üstüne...
Korkunçtu karanlığın gürültüsü
Geçtiği yeri talan ediyordu
Düşmanın sinsi gülüşü
Bir tek şeyi unutmuştu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!