Sevdim Şiiri - Arzu Uschi

Benim hikâyem...
sessiz başlayan bir cümlenin içinde kaybolmak gibiydi ...
Sevmek!!!

Onu sevdim..
duyuyor musunuz.. ?
SEVDİM!

Sessiz değil,
usulca değil…
İçim yırtılarak,
kalbim parçalanarak sevdim!
Her nefeste onun adı vardı,
her gecede onun gölgesi.

Ama o?
Hiçbir şeydi.
Hiçbir şeyim değildi…
Olamadı ..
Kendisi istemedi..
Yapamadı...
Başaramadı...

ve buna rağmen
her şeyimi aldı benden!

Bir bakışıyla var oldum sandım,
bir susuşuyla yok edildim.
Nasıl bu kadar kolaydı onun için?
NASIL?

Ben burada,
kendimi didik didik ederken,
her kelimemi, her susuşumu sorgularken—
o…
hiç düşünmeden sildi beni!

Ben ne yaptım?!
Nerede eksildim?!
Hangi sevgim fazla geldi sana?!
Hangi kalbim ağırdı?!

Aşkımı çiğnemedim ben—
DUYUYOR MUSUN?
Ben onu kirletmedim!
Temiz tuttum, sakladım, büyüttüm…
Ama sen—
sen onu görmedin bile!

İçimde bir çığlık var şimdi,
durmuyor, susmuyor,
her gece yankılanıyor:
“NEDEN?!”

Cevap yok.
Sadece koca bir boşluk,
ve içinde paramparça bir ben.

Ama şunu da haykırıyorum artık—
kendime, sana, herkese:

Ben sevdim!
Gerçekten sevdim!

Şimdi biliyorum…
Ben birini sevdim diye
o sevilmeyi bilmek zorunda değildi.

Ve ben..
artık kendime soruyorum:
“Neden o?” değil,
“Ben neden kendimi unuttum?”

Hikâyem hâlâ bitmedi.
Ama artık birini sevmekten önce
kendi kalbimi incitmemeyi öğreniyorum...