Gece...
sokağın üstüne...
ağır ağır çökmüştü...
Pencerede bekleyen kadın..
çayın çoktan soğuduğunu fark etmiyordu artık...
Saatin sesi...
evin içinde yalnızlığı büyüten ...
küçük çekiçler gibiydi...
Adam geç geldi o gece...
Ceketinde ...
yabancı bir koku vardı...
Kadın önce sustu...
Çünkü bazen insan..
en korktuğu gerçeği öğrenmemek için ...
susar.... Susar...
Adam gözlerini kaçırdı...
Sonra
Bir sigara yaktı...
Titreyen ellerini saklayamadı...
Kadın o an anladı...
Bir kadın severken kör olabilir...
ama kalbi asla sağır olmaz...
“Kim?” dedi sadece...
Kim...
Tek kelime...
Ama içine bir ömürlük acı sığmıştı...
Adam sustu...
Sustu...
İşte bazı sessizlikler...
ihanetin itirafıdır...
Kadının dizlerinden "GÜC" çekildi...
Sanki dünya ...
bir anda ..
ayaklarının altından cekildi...
Duvara tutundu...
Nefesi parçalandı...
“Ben sana ev oldum…”
dedi...
“Yorgunluğuna omuz...
yarana merhem...
karanlığına -ışık- oldum…
Peki sen ...
Sen bana ne yaptın?”
Adam başını eğdi...
Çünkü bazen erkekler...
sevilmenin değerini ...
kaybedince anlar...
Kadının çığlığı ...
geceyi yardı o an...
Komşular duydu belki...
ama hiçbir insan...
ihanetin sesini ...
gerçekten anlayamazdı...
O çığlık ... !
aldatılan bir kadının değil sadece...
hayalleri öldürülen ...
bir kalbin çığlığıydı...
Kadın ağlarken ...
elleri titriyordu...
Bir yandan yüzünü siliyor...
bir yandan hâlâ inanmak istemiyordu...
“Ben sana yetmedim mi?”
dedi hıçkırarak....
İşte en ağır soru buydu...
Çünkü aldatılan herkes..
önce kendinde eksik arar....
Adam yaklaşmak istedi...
Kadın geri çekildi...
Çünkü bazı dokunuşlar...
ihanetten sonra -ateş- gibi yakar...
Ve o gece ...
kadın şunu öğrendi...
Bir insanın kalbi kırılırken...
ses çıkmaz sanırlar…
Oysa..
Oysa en büyük gürültü...
içinde kopar insanın...
Sabah olduğunda...
aynı evde ...
iki yabancı vardı artık....
Biri pişmanlığın içinde kaybolmuş bir adam...
diğeri sevgisini kendi elleriyle toprağa gömen bir kadın…
Ve perdeyi kapatırken ...
kadın son kez fısıldadı...
Erkek adam ...
sevdiği kadını aldatır mı bilmem… !!
Ama gerçekten seven insan...
sevdiğinin gözyaşına sebep olmaz...
Kayıt Tarihi : 24.05.2026 21:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!