Aşk duygusu Şiiri - Arzu Uschi

Sessizce,
neredeyse fark edilmeden başladı...
Aşk duygusu ..
tıpkı bir zamanlar bütün olan bir şeyde oluşan ince bir çatlak gibi...
Tam anı hatırlamıyorum,
sadece aniden bir şeyin eksik olduğunu hissettiğimi hatırlıyorum ...
Belki de çok uzun zamandır yok olan bir bakış,
hiç söylenmemiş bir kelime...
yada artık aynı olmayan bir dokunuştu...

Acı zaten nadiren yüksek sesle gelir.
Gürültülü...
Sinsice içeri girer,
yanınıza ...
ruhunuza,
bedeninize,
düşlerinize oturur
ve her zaman orada olması gerekiyormuş gibi davranır.
Zamanla,
bu sessiz huzursuzluk sürekli bir yoldaş haline gelir..
Konuşmadı,
ama yine de duydum...
düşüncelerim çok gürültülü hale geldiği

sessiz gecelerde ve etrafımdaki dünyada
hiçbir şey olmamış gibi devam etse bile
ağır gelen günlerdi..
Acının birçok yüzü vardı:
bazen donuk bir boşluktu,
bazen de nefesimi kesen
göğsümde keskin bir bıçak gibi.

Bu ağırlığa alışmaya başladım.
Tanıdık,
neredeyse alışkanlık rahatlatıcı hale geldi.
Daha doğrusu gelmeye başladı

Çünkü başka hiçbir şey kalmadığında oradaydı.
Ve yine de,
Içimde başka bir şey büyüdü
narin, kırılgan bir şey: özlem... !!
Özlem...
Eskiden olanlara,
ya da belki de olabilecek olanlara duyulan özlem...
Kendim de emin değildim.
Soğuk gelen bir dünyada sürekli bir sıcaklık özlemiydi bu...

Ve sonra aşk vardı.
Artık eskisi gibi ışıl ışıl ve aydınlık değil,
sessiz,
neredeyse gizli.

Kendini anılarimda,
kalbimin her şeye rağmen hâlâ attığı küçük anlarda gösteriyordu...
alışkanlıktan değil,
umuttan.

Beni inciten aynı aşktı ve aynı zamanda hâlâ hissedebildiğimi hatırlatan tek aşktı.
Aşk...
Böylece hayatım acı ve özlem,
kayıp ve sessiz,
ısrarlı bir umut öyküsüne dönüştü.

Her şeyi içimde taşıdım...
Beni ezen acıyı ve beni tamamen yıkılmaktan alıkoyan aşkı.

Ve bu zıtlıklar arasında bir yerde anlamaya başladım:
Belki de bizi tanımlayan şey tam olarak buydu..

en derin acıda bile hâlâ sevebilme yeteneğine sahip olmamız...
Göz yaşlarımı silip ,
kahkahalarim arkasında saklamaya başladım...
Güldüm, gülümsedim..
İçim ise kan ağlıyordu ...