Sevmek Nedir Şiiri - Arzu Uschi

Ben seni sevmedim yalnızca…
Ben seni...
Tanrı’nın unuttuğu bir duanın...
son hecesi gibi taşıdım içimde...
Duam olmuştun...

Bir insanı sevmek değil bu...
Bu...
Bu kendi kalbine sürgün edilmekti....

Geceyle arama sen girdin.. !
Artık hiçbir karanlık...
tek başına karanlık değildi...
Çünkü senin yokluğun...
ışıktan bile daha ağırdı.... !

Şimdi söyle bana…
Aşk nedir?
Nedir ???

İki bedenin birbirine yaklaşması mı?
Yoksa...
iki yaranın
aynı sessizlikte kanaması mı?

Ben senin gözlerine baktığımda...
kendimi görmeyi umdum...
Ama insan...
sevdiğinin gözünde...
kendini arayınca...
önce gururunu kaybediyormuş....
Sonra aklını...
Sonra da geceleri... !!!

Bir süre sonra...
her şey sana benzemeye başladı...
Yağmur ... senin sesindi....
Camdaki buğu, nefesin....
Dışarıdaki rüzgâr bile...
adını taşıyordu sanki...

Ve ben…
Ben bir insanı unutmaya çalışırken
neden kendimden eksildim?
Neden ?

Bunu kim açıklayacak bana?

Sevgi dediler...
İnsanı güzelleştirirmiş...
Oysa ben...
seni severken çürüdüm...
İçimde çiçek açmadı...
Benim içimde
yalnızca bekleyiş büyüdü...

Çünkü...
Aşk bazen...
gelmeyeceğini bile bile ...
kapıyı kilitleyememektir...

Saygı…
Ne tuhaf kelime...

Birbirini incitmemekmiş sözde...

Peki neden en derin yaraları...
en çok sevilenler açıyor?

Neden insan
yabancıdan aldığı darbeyi unutuyor da...
sevdiğinin susuşunu
mezara kadar taşıyor?

Sen hiç...
birinin yanında yavaş yavaş yok oldun mu?

Giderse ölürüm dediğin birinin...
kalırken öldürdüğünü gördün mü?

Ben gördüm... !

Bir bakışın içinde...
nasıl boğulunur öğrendim...

Bir “iyiyim” kelimesinin...
nasıl intihar ettiğini duydum...

Ve geceler…
Ah o geceler…

İnsan gece olunca...
kalbinin sesinden kaçamıyor....
Ben her gece...
içimde senin adını taşıyan...
bir mezarlıkta dolaştım...
Her anı ..
Her anı...
toprağın altından bana baktı....

Çünkü bazı insanlar gitmez...
Bazıları kalmaz da....
Sadece insanın içine gömülür...

Şimdi düşünüyorum da…
Belki aşk...
birbirine kavuşmak değildi hiçbir zaman....

Belki aşk,
bir insanın içinde...
ömrün boyunca dinmeyecekbir sızıya dönüşmekti...
Sızıya !!!

Çünkü gerçek sevgi...
mutlu etmez bazen....
Gerçek sevgi...
insanın ruhunu ikiye ayırır....

Bir yanı hâlâ sever...
Bir yanı ...
o sevgiden kurtulmak için...
her gece Allah’a yalvarır...

Ve ben hâlâ ...
senin adını içimden geçirirken...
sesim titriyorsa…
Bil ki...
Bu özlemek değil artık...

Bu…
Bu…
kendini toparlayamamış bir kalbin...
seni hâlâ evi gibi görmesidir...