Soğukluk Şiiri - Arzu Uschi

Bir kadın vardı...
içinde bahar taşıyan...
Gülüşüyle sabahları uyandıran... !

Ve bir adam vardı...
gözleri akşam gibi...
Biraz yorgun ...
biraz suskun...
biraz derin....

Sevgiyle başladılar ...
Sessiz bir nehir gibi akıyordu aralarından zaman...
Dokundukça çoğalan bir sıcaklık...

Adını koymaya korktukları bir “biz” vardı...

Aşk…

Bir yangın gibi düştü sonra içlerine...

Kadın, kalbini avuçlarına bıraktı adamın...
Adam, kadının sesinde ev buldu kendine...

Saygı, ince bir ipti aralarında...
Kopmasın diye ikisi de sessizce tutuyordu....

Ama işte…
Bir gölge düştü bir gün...
nereden geldiği bilinmez...
Bir soru...
bir şüphe...
bir bakışın ucunda...
Kadın sormaya başladı...
“Gerçek mi Aşkın?”
“Ya değilse?”
Adam sustu...
sustukça büyüdü boşluk....!

Güvensizlik...
ince bir çatlak gibi girdi aralarına...
Sonra genişledi...
derinleşti...
Her şeyi sorgulamaya başladılar ...
Sözleri...
sustukları...
geçmişi...
hatta hayalleri...

Kadın kahroldu…
İçinde kırılan her şeyin sesi yankılandı...
Adam haykırdı...
Ama sesi kendine bile ulaşmadı...

Ve bir gece,l...
Gökyüzü bile dayanamazken ağırlıklarına...
İsyan ettilet..
Birbirlerine değil belki,
Ama en çok kendilerine...

“Biz ne zaman böyle olduk?” dedi kadın...
Adam cevap veremedi....

Çünkü bazen en büyük kayıp...
Tam ortasında dururken bile anlayamamaktır....

Sevgi hâlâ oradaydı..
bir yerlerde...
Aşk küllenmişti ama sönmemiş...
Saygılari...
yaralı bir kuş gibi bekliyordu...

Ve onlar…
Ya yeniden öğrenip seveceklerdi...
Ya da birbirlerinin hikâyesinde,
Eksik bir cümle olarak kalacaklardı...