Son Mektup Şiiri - Arzu Uschi

Masada yarım kalmış bir gece vardı...
Pencere aralığından...
içeriye giren rüzgâr...
perdeleri değil de ...
sanki yıllardır susturduğum vicdanımı kıpırdatıyordu....
Sen uyuyordun....
Ben gidiyordum...

Ve insan en çok sevdiği kadını terk ederken yaşlanıyormuş meğer....
Bir bavula birkaç gömlek değil...
bir ömrün bütün pişmanlığı sığıyormuş....

Mektubu yastığının yanına bıraktım sevgilim ...
Titreyen ellerimle...
Çünkü sana son kez dokunmaya cesaret edemedim sevgilim...

Sevdiğim kadın...

Bu sana son hatıram…

Bu satırlar sana yapmış olduğum haksızlığı...
içimde büyüttüğüm ihaneti anlatıyorum...
Belki de...
Belki de bir insanın en sevdiği kişiye...
bırakabileceği en ağır şey...
cevapsız bir gidiştir...

Ben gidiyorum sevgilim...

Ama bil ki ...
senden kaçmıyorum...
kendimden kaçıyorum...

Sen bana bir ömürlük huzur oldun...
Ben ise ...
sana uykusuz geceler...
kırılmış umutlar ...
ve yarım kalan cümleler bıraktım...

Bir kadının gözlerine bakıp ...
ona sonsuza kadar kalacağına inandıran adam bendim…
Şimdi aynı gözlerden sessizce eksilen de benim...

Affet diyemiyorum...
Çünkü bazı yaralar affedilse bile kapanmaz...

Ben seni öyle çok sevdim ki…
İşte tam da bu yüzden yanında kalamadım...

İnsan bazen en çok sevdiği kişiye zarar verir...
Ve ben sana her sarıldığımda...
içimde büyüyen karanlığı senden sakladım...
Gülüşlerinin içine kendi günahlarımı gömdüm...
Sen beni temiz bir kalple severken...
ben kirli bir vicdanla seni seyrettim...

Biliyor musun sevgilim...
Bir gün başını omzuma koyup ‘Gitme olur mu?’ dediğinde...
içimden ağlamıştım....
Çünkü bir gün gerçekten gideceğimi yalnız ben biliyordum...

Şimdi senden geriye ne kalacak biliyor musun?
Mutfakta unuttuğun kahve kokusu…
Camda duran saç telin…
Bir de bana ‘eve erken gel’ dediğin o kırılgan sesin...

Ben nereye gidersem gideyim...
sen hep içimde kalacaksın...
Ama bazı insanlar birbirini severken bile ...
aynı hayatta kalamaz...

Sana hoşça kal diyemiyorum sevgilim...
Çünkü insan evi olan birine hoşça kal diyemez...

Bu yüzden sadece gidiyorum...

Bir gün yağmur yağarsa...
ve pencereye uzun uzun dalarsan...
bil ki ben de bir yerlerde seni düşünmüş olacağım...
Belki başka bir diyarda…
Belki çoktan kaybolmuş bir adam olarak…

Ama hep seni seven biri olarak...

Beni unut...
Unut ...

Ama ben seni unutamayacağım...

Hoşçakal...
Seni sessizce terk eden adam....

Mektubun altına son kez adını yazdı adam...
Sonra sustu....

Kapıyı kapatırken ...
evin içinden küçük bir nefes sesi geldi...
Kadın hâlâ uyuyordu...

Ve bazı vedalar bağırarak değil...
bir yastığın kenarına bırakılmış mektuplarla konuşuyordu....