Sevdan kuruttu beni

SEVDAN KURUTTU BENİ
Sevdan kuruttu beni, bir dal misali soldum,
Gülmeyi unuttum ben, gözyaşıyla yoğruldum.
Bir zamanlar bahardım açan çiçekler gibi,
Şimdi sensiz çöllerde yapayalnız savruldum.

Sevdan kuruttu beni, yandı gönül bağrım,
Sensiz geçen her günde eksildi umutlarım.
Bir gülüşün ömrümdü, bir sözün nefesimdi,
Şimdi yalnızlık oldu en yakın sırdaşım.

Geceler uzun gelir, sabahlar doğmak bilmez,
Yüreğim seni arar, sensiz hiçbir gün gülmez.
Rüzgâr adını söyler, yağmur seni anlatır,
Bu gönül senden başka hiçbir limana gitmez.

Sevdan kuruttu beni, yaprak gibi sarardım,
Dertleri tek tek sayıp sessizce ağlardım.
Kimse bilmez içimde kopan fırtınaları,
Ben acımı gülüşümün ardına saklardım.

Ne zaman seni ansam gözlerim dolar yine,
Bir kor düşer ansızın yorgun yüreğime.
Hasretin öyle ağır ki taşıması zor gelir,
Derman bulamıyorum geçen hiçbir güne.

Ben seni can bildim, ömrüm diye sevdim,
Adını dualarımın en güzel yerine yazdım.
Sen ise ardına bile dönmeden gidince,
Kırık hayallerimle baş başa kaldım.

Sevdan kuruttu beni, çiçeklerim açmıyor,
Ne bahar sevindiriyor ne de güneş ısıtıyor.
Bir zamanlar cennet olan gönül bahçemde,
Şimdi yalnız ayrılık rüzgârları esiyor.

Yastığım gözyaşımı sessizce saklıyor,
Ay bile geceleri hâlimi anlıyor.
Yıldızlar tek tek düşse bu karanlık geceme,
Hiçbiri senin yerini dolduramıyor.

Dost dediklerim gitti, vefa çoktan bitti,
Yüreğim yalnızlığa sessizce alıştı.
Bir tek Rabbim bildi çektiğim acıyı,
Sabırla ayakta kaldım, gönlüm O'na sığındı.

Sevdan kuruttu beni ama sevgim tükenmedi,
Yıllar geçti yine de kalbim seni silmedi.
Gerçek aşk dedikleri işte böyle bir şeymiş,
Ömür biter, gönüldeki sevda bitmedi.

Belki bir gün anlarsın nasıl sevildiğini,
Bir yüreğin uğruna nasıl eridiğini.
O vakit hatırlarsın sessizce giden beni,
Ve anlarsın aşkın gerçek değerini.

Şimdi yürürüm yalnız kader yollarında,
Bir elim duada, biri yorgun bağrımda.
Rabbimden tek dileğim huzur vermesidir,
Kalan ömrüm geçsin O'nun rahmet kapısında.

Sevdan kuruttu beni ama pişman değilim,
Sevmenin güzelliğini senden öğrendim.
Acılar bıraktın bana, doğru...
Ama ben yine de sevgiyi kirletmedim.

Çünkü gerçek seven,
Vefayı son nefesine kadar taşır.
Sevse de yanar,
Ağlasa da sever,
Kırılsa da dua eder.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ