Sessizliğin İçinde Sen

Sessizliğin İçinde Sen

Sensiz geçen her gece
bir ömrü eksiltir içimden.
Zaman, ağır bir zincir gibi
sürüklenir ayaklarıma.

Bir sokak lambasında
gölgeni görürüm,
bir yabancının sesinde
adını duyarım,
ama elimi uzatsam
yine boşluk kalır avuçlarımda.

Kalbim,
senin gidişinden kalan
kırık bir aynadır şimdi;
neye baksam paramparça,
neyi sevsem yarım.

Belki dönmezsin,
belki adını bile unutur dünya…
Ama ben,
bir mezar taşı gibi sessiz
yine de seni beklerim.

Çünkü bazı insanlar
gittikleri halde kalır,
bazı yaralar
zamanla değil,
sadece ölümle susar.

---
Mehmet Sebih Altun