Sessizliğim de Yoruldu Şiiri - Fatma Soylu

Ben senin karanlığına mum yaktım,
‎ Eridim...
‎Avuçlarımda sana ait binlerce yara izi,
‎Kimse bilmez içimde sakladığım o asıl bizi..
‎sönmüş mumun dibinde kalan son tortuyum şimdi
‎Kendi külümden doğmaya mecalim yok ateşim sende kaldı.
‎bu şehir artık baştan aşağı bir mezarlık
‎İçimde selası okunmamış binlerce "biz" gömülü..
‎Ben senin uçurumlarına köprüler kurdum kemiklerimden..
‎Sen karşıya geçince, ilk balyozu o köprüye vurdun.
‎Yıkılan sadece taş değil ruhumun iskelesiydi
‎Şimdi hangi limana yanaşsam, sularım zehirli..
‎Fedakarlık dediğin, benim boynumda bir urgandı
‎Ben o ipi senin saçlarından ördüm, sen ise altımdaki tabureyi çektin.
‎Nefesim kesilirken bile "canın sağ olsun" dedim ya
‎İşte o an, kendi cenazemin tek cemaati oldum.
‎bu sessizlik
‎En çok sana söyleyemediğim o güzel cümlelerin yorgunluğu.
‎Kırgın mıyım? Evet...
‎Ama bu öyle bir kırgınlık ki içimde tek bir harf bile kıpırdamıyor artık.
‎Sitemim dağlar kadar değil sevgilim
‎Sadece bir "canın sağ olsun" kadar..
‎Ah benim gece gözlüm
‎Ben senin için dünyayı yakardım da.. biliyorum...!
‎biliyorum,sen şimdi o yangında sadece ellerini ısıtıp gidersin...