Sessiz Yuva Şiiri - Fatma Soylu

Gönül penceremi kapattım dışa,
‎İçerde kaybolan ümitler suskun.
‎Baharım erkenden yenildi kışa,
‎Yorulan adımlar yollara küskün.
‎
‎Dost diye bağrıma bastığım taşlar,
‎Sırtımda onulmaz yaralar açtı.
‎Dökülmez içime akıyor yaşlar,
‎Ömrümün neşesi zamansız kaçtı.
‎
‎Ne bir ses fısıldar, ne bir iz kalır,
‎Geceye gömülen hayaller yorgun.
‎Zaman acımadan gençliği alır,
‎Aynada bakışlar, çehreler durgun.
‎
‎Bir kırık kadehtir geriye kalan,
‎Ne meyi kalmış ne de bir tadı.
‎Dünya dedikleri koskoca yalan,
‎Aklımda kalmadı kimsenin adı.
‎
‎Hesabı kapatıp çektim elimi,
‎Ne bir sitemim var ne bir davam var.
‎Rüzgarlar savursun artık külümü
‎Kendi enkazımda sessiz yuvam var.
‎

‎

‎