Alıştım Ben Şiiri - Fatma Soylu

‎Rüzgar esti bağrıma, saçlarımı dağıttı,
‎Sanki her bir hatıra içimde bir ağıttı,
‎Zaman denilen zalim ne var ne yok öğüttü,
‎Ateş düştü sineye,yanmaya alıştım ben
‎
‎
‎O sıcacık umutlar buz tutmuş da üşümüş,
‎Meğer sevda dediğin  rüya imiş , düş imiş,
‎Mevsim hazan olmuş, ömrüme gelen kış imiş
‎Kutup çöktü ruhuma donmaya alıştım ben
‎
‎
‎Hani elin elimde ürpererek yürürdün?
‎Dünyayı gözlerimde cennet gibi görürdün.
‎Sevdamıza gururu kalkan diye bürürdün?
‎Tatlı yalan sözlere kanmaya alıştım ben
‎
‎
‎Yine düştü hayalin bu akşam sol yanıma
‎Bu amansız ayrılık kastetti şu canıma
‎Leke sürdü bu gidiş şerefime şanıma,
‎Boyun büküp ömrümü sunmaya alıştım ben
‎
‎
‎Durdum yolun sonunda, geçmişi yâda saldım
‎Senden kalan resminle hayallere daldım
‎Bu sevdanın içinde ne kadar yalnız kaldım.
‎Kendi dert kabuğuma sinmeye alıştım ben
‎