Sessiz Yaralar Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZ YARALAR
Dilsizdir içimde büyüyen acılar,
Varıp da kimseye anlatamaz kendini.
Gece iner usulca yorgun omuzlarıma,
Sessizlik sarar kalbimin derinliğini.

Bir yağmur düşer gözlerimin kıyısına,
Kimse bilmez hangi yangını sakladığımı.
Ben en çok da gülerken yoruldum,
İçimde taşırken kırılmış yanlarımı.

Kalbim ince bir cam gibi ürkekti,
Bir söz değdi, bin yerimden çatladı.
Yine de kimseyi suçlamadım hayatta,
Acı gelip yalnız beni yokladı.

Şimdi gecelerle konuşur oldu ruhum,
Hatıralar içimde ağır ağır soluyor.
İnsan bazen en büyük yarayı,
Hiç hak etmediği yerden alıyor.

Yücel ÖZKÜ
08 Mayıs 2026/18:25