Sessiz yanım…
Cümlelerim tamamlanmıyor.
Çünkü
yoksun sen artık.
Ama yokluğun değil,
varlığın dolaşıyor içimde hâlâ.
Bir kapı gibi kaldı
ardında bıraktığın anılar.
Ne kapatabiliyorum
ne geçip gidebiliyorum.
Bazen sessizce oturuyorum.
Sanki yanımdaymışsın gibi
bir cümle kuracak oluyorum…
Susuyorum sonra.
Ben sustukça
seni duyar gibi oluyorum.
Bir şarkının arasına gizlenmiş
fısıltın,
kulaklarıma dokunur hâlâ.
Durup gülümsüyorum.
Çünkü bilirim…
sen olsan ne derdin.
Sen gittin.
Ama benim içimde
bir sen kaldı.
Hiç büyümeyen,
hiç eksilmeyen…
Ellerin yok,
sesin yok;
ama varlığın
hep burada.
Geceleri yıldızlara bakıyorum.
Bir tanesi biraz daha parlak gelir.
“İşte bu sensin,” derim.
Gökyüzü bile
seni saklayamayacak kadar geniş.
Benim kalbimse
seni unutamayacak kadar küçük.
Bir dostu kaybetmek,
bir hayata iki gölge düşürürmüş:
Biri gidenin,
biri geride kalanın.
Ama benim gölgem
hâlâ senin yanında yürür gibi.
Şimdi anlıyorum…
Bazı insanlar
gitse bile bitmezmiş.
Sen de bendeki
en sessiz yanım oldun.
Konuşmuyor,
dokunmuyor;
ama hep benimle duruyorsun,
dostum.
Bir boşluk bıraktın;
ama o boşluğu
acıyla değil,
anılarınla doldurdun.
Sen gidince anladım…
İnsan ölünce bitmezmiş.
Hatırlanmayınca bitermiş aslında.
Ve biliyorum,
bir gün
aynı gökyüzünün altında
yeniden karşılaşacağız.
O zamana kadar
sen bende yaşamaya devam et.
Ben de
seni taşımaya…
Kayıt Tarihi : 19.05.2026 14:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı kayıplar insanın hayatından gitmez; sadece sesini kısar. Bir zamanlar yanında yürüyen, aynı gökyüzüne baktığın, bir cümleyi yarım bırakmadan anlayan insanlar vardır. Onlar gidince dünya aynı kalır gibi görünür; sokaklar, odalar, şarkılar, geceler yerli yerindedir. Ama insanın içinde bir yer artık eskisi gibi konuşmaz. Sessiz Yanım, kaybedilen bir dostun ardından kalan o derin boşluğun hikâyesidir. Yokluğun acıya, acının zamanla hatıraya dönüşmesini anlatır. Bir şarkının arasında duyulan fısıltıyı, yıldızlara bakarken içten içe kurulan cümleleri, “Keşke burada olsaydı.” dedirten o ince sızıyı taşır. Bu şarkı, ölümün her şeyi bitirmediğini; asıl unutulmanın insanı uzaklaştırdığını söyler. Çünkü bazı insanlar toprağa değil, kalbin en sessiz yerine gömülür. Orada konuşmadan durur, dokunmadan eşlik eder, görünmeden yaşamaya devam eder. Ve insan anlar: Sevgiyle hatırlanan hiç kimse gerçekten gitmez.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!