Sessiz Ufuklar Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZ UFUKLAR
Artık baharın da rengi soldu içimde,
Bulutlar yorgun bir düşe yaslandı.
Ufuklarda kaybolan o eski gülüşün,
Issız bir akşam gibi bende kaldı.

Toprak susuz kaldı, güller boynunu büktü,
Pınarlar sesini uzaklara verdi.
Ne senin gelişin kaldı beklediğim,
Ne de yolların taşıdığı haberler geldi.

Kaç gece adını andım sessizce,
Yıldızlara bıraktım içimdeki sözü.
Turnalar geçerken uzak diyarlara,
Onlara emanet ettim kalbimin hüznü.

Bin yerinden kırıldı gönlüm sensizce,
Ruhum yalnızlığın kıyısında kaldı.
Gökler bile sustu ardımdan,
Bir tebessüm gibi uzaklarda kaldı.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Ağustos 2026/08:16