Sessiz nöbet Şiiri - Duygusuz Şair

SESSİZ NÖBET

Karşımda durursun dilim bağlanır,
İçimde koca bir nehir çalkalanır.
Herkes beni susuyor zanneder ama
Yüreğimde ne fırtınalar kopar, canım canından canlanır.

Ben bu sokakların dert ortağıyım,
Gecenin bağrında sessiz bir çığlık...
Herkes kendi derdini haykırır bu şehirde,
Bana düşen de seni uzaktan izlemenin o ağır sessizliği oldu.
Lafı dolandırmaya gerek yok artık,
Sen kendi dünyandasın, ben kendi gizli sevdanda.
Yüzüne her baktığımda içimde biriken o çaresizliği gör şimdi.

Gözlerinin içine bakıp da tek kelime edememek var ya,
Helal olsun bu aşka, beni tek bir gülüşünle esir aldın.
Ben seni bu hayatta en güzel yerime koymuştum,
Oysa sen benden habersiz, kendi yolunda yürüyen bir yolcuymuşsun.
Sana söyleyemediğim o temiz duyguları içimde büyüttüm,
Şimdi hangi cesaretle karşına çıkıp bu sevdayı anlatacağım?

Bakıyorum da bazen etrafına, o neşeli hallerine, o güzel yüzüne.
Herkes yerini bulur bu hayatta, sen de kalbimin tam ortasındasın aslında.
Beni mahkûm ettiğin bu suskunlukta ben her gün yeniden yeniliyorum,
Ama sen o kendi lüks ışıklarının altında hiçbir şeyden habersiz yaşıyorsun.
Bu saatten sonra ne sesim sana ulaşır ne bu yangınım seni yakar,
Sen benim ömrümde bir türlü anlatamadığım o gizli sevdamsın artık.

Şimdi ne diyor Duygusuz Şair biliyor musun?
Herkes sevdiğinin gözünde bir yer bulur bu dünyada,
Benim ise sana uzaktan bakmaktan başka çarem kalmadı.
Bu aşkı içime gömdüm, üstünü kapattım,
Bundan sonra sana olan bu sessizliğim benim en büyük yeminim olsun.

MÜHÜR & TESCİL BİLGİLERİ:
------------------------------------------------------------
Eser No : T-......................
Mühür : Duygusuz Şair Orijinal Yapıtı
Telif Hakkı : © 2018 Duygusuz Şair. Tüm Hakları Saklıdır..........
5846 Sayılı .................................................