Sessiz Nöbet Şiiri - Yusuf Berkman

Saatler mıhlı yerinde, içimde o tanıdık sızı.
Sen bir yerlerde telaşlı,
Bense uzaktan, izleyen yabancı.
Sessizliğin içinden geçip, sana uyanıyorum.

Mesajların ötesinde, gizli bir bakışın var;
Ben kelimelerden kurulu bir kördüğüm.
İzlediğimi biliyorsun, bir tebessüm...
Satır aralarına mı yoksa gülümseyişini saklıyorsun?
Alaycı bir edayla takılıyorum sana:
"Aşık usandırır fazla naz,
Sabır testi seninki resmen."
Sessizliğin içinden geçip, sana uyanıyorum.

Hasret, telefonun ucunda o ince çizgi.
Görmezden geliyorsun;
Farkındasın, bu sessiz nöbetin tutsağıyım.
Biraz oyun, biraz mesafe,
Tatlı bir aşkın tozlu sahnesi; bizimkisi.
Sessizliğin içinden geçip, sana uyanıyorum.

Elbet o an gelir,
Gözler kararır, gerçek başlar.
Bekleyişin bittiği ilk an.
Uluorta göz göze geliriz her an;
Gel bitsin bu naz, çek içine sevdayı.
Hasretin ağırlığı, kavuşmanın hafifliğiyle eridi.

Ekranlara değil, birbirimize bakalım artık;
Dağılsın gölgeler, nefesinle başlasın gerçek.
Sessizliğin içinden geçip, sana uyanıyorum.