Anlayan Birine Şiiri - Duygusuz Şair

Etrafım insan kalabalığıyla dolu olsa ne çıkar bu saatten sonra,
Herkes bir şeyler duyuyor ama kimse tek bir gram hissetmiyor.
Beni sadece kulaklarıyla dinleyen sahte yüzler değil,
İçimdeki o ağır sızıyı gerçekten anlayan birine ihtiyacım var benim...
Yoksa laf anlatmak kolay durmadan, boş boş konuşmak zahmetsiz;
Ben zaten kendi içimde kendimle konuşup duruyorum bunca zamandır...

İnsan kendi kendine konuşmaya başladıysa eğer bu hayatta,
Anlaşılmaktan ümidini kestiği içindir, yorulduğu içindir.
Sözlerimin bir değeri olmadığını gördüğüm an çekildim ben de;
Çünkü duymak başka şeydir bu dünyada, anlamak bambaşka bir şey.
Herkes kendi derdinin telaşında, kendi çıkarının peşinde koşarken,
Benim içimdeki o sessiz çığlığı kimse hissetmedi bile...

Yüzümdeki tebessüme bakıp "iyi" sandılar beni her defasında,
"Ne var ki halinde, iyisin işte" deyip kestiler lafı kısa yoldan.
Oysa bir kere olsun gözlerimin içine bakıp da sormadılar:
"Bu yükü nasıl taşıyorsun, içinde ne yangınlar büyütüyorsun?" diye...
Yüzeysel laflarla geçiştirilen bir dinleme değil benim aradığım,
Gönülden gönüle kurulan o dürüst, o hesapsız bağdır...

Kendi içimdeki o derin sohbetler daha dürüst geliyor artık bana,
Hiç değilse kendime yalan söylemiyorum, kendimi kandırmıyorum.
Dışarıdaki insanlar sadece duymak istediklerini duyuyorlar çünkü,
Sen ne kadar samimi olursan ol, onların anladığı kadar varsın.
İşte bu yüzden kapattım içimdeki o derin kapıları dış dünyaya,
İşte bu yüzden suskunluğumu en yakın dostum belledim...

Beni anlamak için süslü laflara, uzun cümlelere gerek yoktu oysa,
Sadece bir anlık dürüst bir bakış, hesapsız bir duruş yeterdi.
Ama bu devirde insanı anlamak yerine yargılamak kolay geldiHerkese,
Dinlermiş gibi yapıp ilk fırsatta sırt dönmek yakıştı kimilerine.
Ben de bıraktım artık kendimi bir başkasına anlatma çabasını...

Yoruldum kendimi kanıtlamaktan, dürüstlüğümü anlatmaya çalışmaktan,
Bıraktım kim ne düşünürse düşünsün hakkımda kendi çapında.
Anlamayanın yanında bin kelime konuşsan da bir değeri yokmuş,
Anlayan insan ise senin tek bir susuşundan çıkarırmış bütün gerçeği.
Ben o derin anlayışı aradım ama bu sahte kalabalıkta bulamadım...

Şimdi kendi sesimle, kendi sessizliğimle yürüyorum bu yolu,
Ne kimseden bir teselli bekliyorum, ne de beni anlaması için yalvarıyorum.
Anlayan birine denk gelirsem ne ala bu fani ömürde,
Gelmezsem de kendi içimdeki o dürüst adamla yaşar giderim.
Çünkü sahte bir dinleyicinin yanında olmaktansa,
Kendi kendimle konuşmak çok daha şereflidir benim için...

Duygusuz Şair olduysam sebebi işte bu yüzeysel dünyadır;
Duydular ama tek bir gün olsun anlamadılar içimdeki acıyı.
Şimdi kendi kabuğumda, kendi kelimelerimle baş başayım;
Çünkü ben zaten en güzel sohbeti kendi ruhumla ediyorum...

***
Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.