Sessiz Göç Şiiri - Ebubekir Aktaş

Ruhum göç ederse senin şehrinden,
Bir daha kapını çalmaz umutlar.
İçsen de acının serin nehrinden,
Üstüne kapanır kara bulutlar.

Adım silinirse ıssız yurdundan,
Baharın kış olur, güllerin solar.
Nasıl uyanırsın zalim uykundan,
Gözüne amansız pişmanlık dolar.

Uzak bir limana demir atarken,
Söner gökyüzünde yanan yıldızın.
Güneş ufuklardan sessiz batarken,
İçini kavurur o dinmez sızın.

Senin yollarından göçtüğüm zaman,
Dökülür yaprağın, dalların kurur.
Yok olur gözünde tüten o duman,
Yalnızlık göğsüne amansız vurur.