Sesinin Eksikliği Şiiri - Mustafa Alp

söylemesi zor ama
insan en çok neyi özlediğini
hep geç fark ediyor

ben mesela
gidişine değil
gidişinden sonra kalan sessizliğe takıldım

çünkü sen gidince
dünya yerinde kaldı
ama içimde bir şey sustu

ve insan
en çok kendini duyamayınca yoruluyor

en çok bana seslenişini özledim
adımı söylediğin o küçük anları

hiç kimsenin bilmediği bir yerden
beni buluşunu

kalabalık bir sokakta
herkes yürürken
bir tek senin durup
buradasın demen gibi

şimdi biri adımı söylüyor
dönüyorum yine

ama hiçbirinde o sıcaklık yok

çünkü bazı insanlar
isim söylemez
insanı kendine hatırlatır

sen
öyleydin

geceler uzuyor diyorlar
ben katılmıyorum

gece hep aynı

ama insanın içi uzuyor
bir ses eksilince

duvarlar büyüyor
oda değil

yalnızlık genişliyor

ben seni
büyük şeylerde özlemedim hiç

bir kahveye iki şeker atarken
fazla oldu demeni

ya da
cümlemin ortasında
beni tamamlayışını

insan
en çok yarım kaldığı yerden yanıyor

şimdi düşünüyorum

sen mi gittin
yoksa ben mi eksildim

aynaya bakıyorum
yüzüm aynı

ama içimde biri susmuş

ve o susan kişi
en çok sana konuşurdu

söylemesi zor ama
insan bazen birini değil

kendisinin
o kişiyle olan halini özlüyor

ben
senin yanımdaki halimi özledim

ve en çok da
bana seslenişini

çünkü herkes konuşur
ama herkes çağırmaz

sen
beni çağırıyordun

şimdi kimse çağırmıyor

ben de
ilk defa
hiçbir yere ait hissetmiyorum.