Servet Alkan Şiirleri - Şair Servet Alkan

Bak dostum,iyi dinle;
Beş çeşit şiir diyarı vardır
Birinci diyarda;şiir yazan vardır,
Yüz temel ihtiyaç kelimeleri ile
(Nesir,Deneme,Fıkra… ne ararsan şiirdir)
Anlayan yoktur.!

Ben hiç yalnız kalmadım,Hep sen vardın yanımda
Mahut ruhlarımız buluştuğunda,her gece
Sessizliğin iyi bir öğretmen,Ruh Kaşifi
Ayrılık kısalıyor,Şiire dönüşüyorsun
Sen kokuyor birden/Tenin
Öyle olunca.

Sarılma bana,sarılma kelimelerime
Yarının sınır boyu şairiyim ben/Hacire.
Mesa’ya intizar etme sakın
Kalabalıklardan kaçışım aldatmasın seni

Ey dudaklarından gümüş dökülen Berra;
Huysuz bir yılkısın,iniyorum sırtından
Gecenin karanlığını yırtıyorum
Kızıl gül dağlarında,yıldız; dışarıda bir melek var
Azı dişinden öpüyorum
Yeşil akan gözlerinin üzerine

Serp’me Şiir…


Yazmak istemedim;
Mısraya düşsün istemedim..
Filmaşin ağızlı Gamzende,ant kırmalıyım ki;

Yoksulu ısıtan yıldız edasıyla;
Dağınık şiirlere benziyoruz ikimizde/Hodan…
Kırmızının çığlıklarında/Beş hayat ağacının…
Siyahın yetinmezliğinde…/hiç gitmeyen…
Adını dostum koy;

Adı konulmamış uzaklık ,tavını bulmayan mavi
Tadı vurulmamış mesafe/Başka dağın gölgesi
Tarçınlı Yıldız böreği,içimlik
Adım atıyorum,Şehirler yürüyor
Susuyorum , gülüyor Meczuplar…
Allah,Kainat,Hayat …düşün Ey İnsan.!

Pencere Pervazlarına asılı duruyor şiir
Ayrık diş; Şiirliğin alameti yada yalancı olmanın
Yada; Şaire Gelincik olmanın,yada hasretin/Ortak keder…
Uçsuz bucaksız Toroslar/Sevgilim sevgilim; Gelincik Baharın habercisi…
Serçeler ötüşür bütün gece koynunda/Avuçların dahil…
Elele olduğumuzu düşün; Tortum gölüne giderken,Yağmur,Gelincik ve Serçeler…

Sadece Kitap okuyan Nisa’dan
Uzak durmalı insan
Sadece Kedi,Köpek besleyen Nisadan da..
Her ikisi de
Gürültülü ve yalnızdır
Her ikisi de

Bak Şu Leylağın ettiğine
Ne Kadar arsız/Şen
Yaşamak Direnmektir diyor
Ya şuna ne demeli,
Hanımeline/sanki Sen
Ne olacaksa koynunda olsun..!