Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Şiirlerin Dili Olan Kız Esma'ya

Sen mikrofona eğilirken
Aslında her birimizin kalbine dokunuyorsun.
Bir şiir okurken bile gözlerin doluyorsa
Bil ki kelimeler

Silah Bırakan Kalp

Tek sana kinim yok.
Herkese olur belki,
Ama sana olmaz, olamaz.
Ne kadar kızarsam kızayım

Öyle bir an gelir ki,
Her şeyden kaçmak istersin;
İnsanlardan, şehirlerden, düşüncelerinden…
Resetlemek istersin hayatını,
Sil baştan yaşamak için.
Bazen de yok olmak istersin,

Bazen anlatamazsınız ne istediğinizi…
Eşinize, dostunuza, ya da anlamak istemeyen insanlara.
Bazıları bizzat önyargılıdır; işlerine gelmez.
Sizi anlamaz, empati kurmazlar.
Konuşunca kaçarlar, ya da sessizliğe gömülürler.

ŞİRAZESİNDEN KAYAN BİR GÜN

Ben bugün
zamanın kenarından sarktım,
takvimler beni tutamadı.
Bir kelime buldum

Sokakta Kalan Kalp

Her şeyden vazgeçmiştim,
Adımı bile sana bırakacak kadar…
Kendi içimde kapıları kilitleyip
Sana bir yuva olmaya çalıştım.

Şöminenin Önünde

Yağmur camı usulca dövüyor,
dışarıdaki dünya gri ve sessiz.
İçerisi ise sıcak, bir şöminenin alevi titrek ama güçlü.
Ben ise hayallere sarılmışım,

Sormasınlar

Yokluğunu soruyorlar bana, sevgilim,
Anlatamadım, kelimeler düğümlendi boğazıma.
Diyemedim, yüreğim hâlâ kanıyor diye, söyleyemedim.
Nasıl anlatılır ki ciğerini yakan bu acı;

Sormayın bana, sormayın neler olduğunu,
Yüreğime yağmur yağıyor bugünlerde.
Gözyaşlarım sessizce yıkıyor kalbimi,
Yüreğimin matemi var, yas tutuyor her damla.

“Söyle Beni Anlasın”

Kadın:
Ne düşünüyorsun? Bana söyle artık,
Sessizliğinle mıknatıs gibi çekiyor beni.
Her suskunluğun bir yük gibi düşüyor yüreğime,