Yaş otuz iki , güneş gözünü gönlüme dikti
Isıtır belki amma, üzerime fazla gitti
Yanarken cayır cayır, su diye inleyen ben
Ayağıma kadar gelen akarsuyu itti
Sanmayın ben şikayetçiyim, sanmayın memnun
Yitirdik mi aydınlığını, sabahların?
yoksa biz mi
geceden çıkmayı unuttuk.
güneş hâlâ doğuyor belki,
ama bakışlarımız
Yürüdüm kendi yolumda, olmadım kimseye engel,
Seven bilir hâlimi, bilmeyen de anlar elbet bir gün, bir kerre gel.
Anlaşılmak değildi bu gönlün aradığı ilk emel;
Ama yine de insanız, isteriz bir ses, bir nefes, biraz da dertleşecek bir el.
Kırmadım kimseyi bilerek, gönlümde yoktur kibir, gazap;
Zâhirdeki meylimi görüp bâtındaki deryadan bîhaber,
Bir damlaya hükmettiler, ummanı sormadılar meğer.
Bir tebessüm ettim diye gönlüm şâd sandılar,
İçimde bin hicran vardı, birini dahi duymadılar.
Zamansız bir zamanda geçiyor ömrümüz
Her günümüz hem bahar, hem kış
Bazen dümdüz yol, bazen ise yokuş
Nedir bunca telaşa sebep olan varoluş ?
Ne yaşarsak yaşayalım gönül hoş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!