Ne ben beni bildim
Ne ben bende beni
Bir bilinmez deryadayım
Derya bilmez bende beni.
Gölge sanır beni gözler
Nasıl yaşamam gerektiğini anladım bir gün,
Sessizlik indi kalbime, söndü her türlü düğün.
Gözümdeki perde düştü, özde kaldı bir hüzün,
Meğer her nefes, ölüme yazılmış bir düğün…
Kandil gibi titriyordu içimde her an,
Zaman zaman, varlığını hissettirmemenin etkilerini hissettiğim anlara takılıp kalıyorum…
Duygular, düşünceler, etkiler, hisler..
Bir yokluk sesi çınlıyor içimde,
Sessizliğin yankısı doluyor her cümleme.
Görünmezlik dokunuyor kalbime,
Sakalıma aklar düştü de
Sen düşmedin gönlümden
Visalin ne zaman yâr
Soyutlandım özümden
Sensiz geçen her nefeste
Sonu yok bu zevki sefanın
Kandırmasın rengi , yalan dünyanın
Cihan mülkün olsa, dünya da malın
Vallahi1 pul etmez , o hakiki ummanda
Güneşsin gönlümde doğan ezelden,
Sensin her âlemde sırla gizemden,
Ne hayâl geçer ne bir iz emelden,
Yanarım, nazarın ıraksa bana.
Geceye düşerken aşkın ışığı,
Ölüm saliselik sızı
Korkumuz ölüm değil
Talibiz güliyâre
Dünya bize vatan değil
Olamazsak yâre layık
Almasın cennetine bizi hâlik
Koskoca cennetin yok mudur bana yeri,
Yorgun gönlüm arar rahmetin her eseri.
Bir damla ümitle kapındayım Ya baki,
Affınla dolsun da yansın içim seheri.
Aşkınla yoğruldum, tenden soyundum ben,
Bevah olan tabiatım dönüştü,
Oldum ben Münzevi kendi çapımda.
Aklıma bayrak çekti gönlümle örtüştü,
Gönlüm içine kapandı kendiyle görüştü.
Dışarıda fırtına, içimde sükût,
Bu dünyanın evvelini sorarsın
Bugünü öğrenmiş gibi,
Akıp gidiyor ömür,
Yarından bir haber gibi.
Ne gelen bilir varlığın,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!