Serap Demirtürk Şiirleri - Şair Serap De ...

'Ne seni anlayan bulunur
Ne de çare bulan var sorunlarına.'
Bu sözlerle yürüdü yol boyunca.'Neden çarpıp gitmişti kapıyı, dayanamaz mıydı biraz daha? Ama olmadı. Tükenen sabrına dur diyemedi...'Yetti.' dedi de duyan olmadı.
Oysa ne çok sevmişti kara gözlüm dediği yarini. Onunla baş başa geçecek yılların hayali ile geçmişti günler,aylar. Bir rüya gibiydi onunla buluşmaları. Şimdi.. Şimdi rüya bitmişti, tekdüze bir yaşamın kıskacında kalmıştı. Her adımında bir yerine batıyordu yaşamın kıskacı. Sevgi desen,sevmişti; fedakarlık desen...nelerden vazgeçmemişti onun için. Özgürlüğünü geriye bırakıp da gelmişti. Çünkü onunla geçecek bir ömür vardı. Değmez miydi? Omzunda o uyurken, saçlarının arasından geçerken elleri doğacak çocuklarının düşlerini kurmuşlardı o parkın bankında...Bizim de bir evimiz olur mu, hayalini kurarlardı. Sonra... sonra çok şey değişti. Ama birdenbire olmadı.Mıknatısın zıt kutuplarıydılar, birbirlerine yaklaşırken. Şimdi aynı kutupta yan yana, etkisiz, öylece kalakaldılar.

Ilık bir meltem okşardı yüzünü vakitsizce,
O ise darmaduman yüreğini gezdirirdi…
Sahil, kimsesizleri sarardı dalga ıslaklığıyla
Ve hüzün gitmezdi gönülden uzaklara…
Bin bir nota kulaklarında dans ederken
Ayak basılmamış bir kumsaldaydı onun aklı.

nereye gitsem,

brfont face='TR Dauphin' font size='4 pt' color='#666600'centerstrong


-
Yaşanmış mı kim bile...

Ağla gönül,

Şu sonsuz karanlığı ben gibi kim hissedebilir ki? Boy boy salınan umut tohumları nasıl ta dibinden koparılır, kim anlar ki? Yeminlerle başlayan sevdaların kökünü kim kazıyabilir ki? Yok, bin kez daha söylüyorum ki yok. Güven denen limanda demirlemek yok. Savrulup gitmeli.Varsın kimse bulmasın yüreğini. Varsın o kara gözlerin için türküler yakılmasın...
Bomboş, bomboş her yer:sessiz. Sessiz bir çığlık atılıyor yüreğin dehlizlerinde.Yıllara inat hala sevgisiz, ağaran saçlara inat hala buruk ve altı morarmış gözlerde gülemeyen mimikler. Sevgi mi? Güldürme hayat.Sevgiyi alıp astım bir elek gibi duvara. Fırat’ın sularını taşıdım o elekle şu vahaya da...Toprak doymadı suya.Çatlayan toprak mıydı, kuruyan yürek miydi, bilemedim. Bildiğim, sevgi adına atılan adımlar, çelme oldu can.İlikler titredi sevgisizlikten.
Kimsin sen ey ses? Sen...hangi yüreğin ağıdısın? Sus! Sus ey dilsiz umut! Sus da bileyim kim ne der. Sus ki uçurumun başında biten kır çiçeğinin ağıdını duyayım...
Evren, yüreğin kıvrımlarındaki açlığı görmez mi? Duymaz mı 'Can... can! ' diye haykıran, şu kanayan yarayı? Sağırlık...Hışırdayan yaprağın ağıdı mıydı şu ıssızlıkta duyulan? Git! Git ta öteye yeniden dinle.Ağlayan kim, gülen kim? Ağlattığını bilmeden gülen kim? Nedir ki oysa ağlamak?
Yüreğin içine dökülen gözyaşlarında boğulup gittin ey yar...Yar olmaktan kurtuldun, eridin.Belki de köz oldun.Ver saçlarını şimdi rüzgara.Çık şu dağın yamacına, haykır 'Kurtuldum.' diye. Mümkün mü, kurtulabilir misin? Sen varsın içinde dev gibi: sen! O gitse, şu gitse...Sen kalırsın içinde, sen! Başından sonuna dek adım adım takip eder yüreğini her soluk alıp verişinde.Bırakıp gitse de ölümsüz sandığın sevdalar seni, al kana bulanmış yüreğinle sen, kendine iyi bak. Bil ki gitse de yüreğim dediğin, göndersen de kıvrılan yollarından hayatın, ürkek ve korkak bakışlarıyla yeni doğan bir bebek gibi...Sen hep içinde var olacaksın. Gidenlerin ardından ağlayarak yeniden doğacaksın ve bileceksin ki her tükeniş, bir doğumdur. Gidişlerin çığlığındadır, gelişlerin hoşluğu.

Demek ki böyle yürüyormuş dostluk kervanı
Ne oldu ki
Gemi azıya mı aldı da
Unutulanlarda saklı kaldım
Ne yaptım da silindim
Ne yaptım de bir

'Aşk' deyip

Susmak

Şiirimi bir yabancı okuyor,
Şiirimi bir yabancı öpüyor.
Sanki erimedik aynı kapta,
Gözlerimin akı,
Sanki yok olmadı gözlerinde
Ve sanki

Ak düşen saçlarının her telinde
Yaşadığın bin acı,
Kor alevler gibi
İnan
Dağlar yüreğimi kızım.
Yanında olmayı ne kadar isterdim