Seni Yazdım Heryere

Seni yazdım…
Geceye yazdım,
Yağmura yazdım,
Kırılmış aynalara, sigara dumanına,
Sabaha kadar uyumayan gözlerime yazdım…
Olmadı.
Hangi cümleye dokunsam
Bir yara daha açıldı en derinimde

Hangi şiire adını koysam
Kalemim kanadı sessizce.
Ben seni
Bir insan gibi değil,
Bir ömür gibi sevdim.
Ve sen…

Bir mevsim gibi geçip gittin içimden.
Şimdi odamda
Senden kalan sessizlik oturuyor.
Hatırları bile hüzün kokuyor bu gece,

Duvarlar bile biliyor
İçimde neyin yıkıldığını.
Bir savaş vardı içimde…
Kimsenin görmediği.
Gülüşlerimin arkasına sakladığım
Koskoca bir kıyamet.

Ben herkese “iyiyim” dedim,
Ama her gece
Biraz daha eksildim.
Biraz daha sustum.
Biraz daha öldüm içimde.

Seni sevmek;
Uçurumdan düşerken
Gökyüzüne tutunmaya çalışmak gibiydi.
Ne kadar çırpınsam da
Sonu hep aynı karanlığa çıktı.

Ve şimdi…
Savaşım bitti.
Artık ne sana kızacak gücüm var,
Ne de dönmeni bekleyecek umudum.
Yoruldum…
Hem de kimsenin anlamadığı kadar.

Bir adam düşün;
Kalbi enkaz altında kalmış…
Ama hâlâ nefes alıyor diye
Yaşıyor sanılıyor.
İşte o adam benim şimdi.

Aşk dedikleri şey bazen
İnsanı kurtarmıyor;
Yavaş yavaş tüketiyor.
Ben seni kaybetmedim sadece…
Kendimi de bıraktım gittiğin yerde.
Şimdi hangi şarkı çalsa
İçimde bir cenaze kalkıyor sanki.
Hangi gece uzasa
Yokluğun omzuma çöküyor ağır ağır.

Ve anladım…
Bazı hikâyeler mutlu bitmez.
Bazı insanlar
Birbirini sever ama
Birbirine yetişemez.
Bu yüzden artık
Adını anmıyorum eskisi gibi.
Çünkü bazı yaralar
Dokunulunca yeniden kanıyor.
Seni yazdım…

Olmadı.
Kendimi susturdum…
Olmadı.
Ama sonunda
İçimde yıllardır süren o savaş
Sessizce yenildi.
Şimdi geriye sadece
Seni anlartan Satırlarda sessiz bir adam kaldı…
Ve yarım bırakılmış
Bir aşkın soğuk mezarı.