Seni Sevebildiğim İçin

Seni sevdim.

Bunu yalnız ben bilmiyordum aslında.

Sabahın karanlığında fabrikalara yürüyen işçiler,
sırtında ekmek telaşı taşıyan babalar,
çocuklarını okula yetiştiren anneler,
otogarların yorgun banklarında sabahlayan yolcular da
görebilirdin .
Onlar yaşattı sen yaşatmadın sana olan sevgimi

Çünkü aşk,
yalnız iki insan arasında olmaz bazen.

Bazen bir memleket kadar büyür,
bir nehir gibi şehirlerin içinden geçer,
bir ekmek kokusu gibi
binlerce eve aynı anda girer.

Ben seni böyle sevdim.

Bir akşam vakti,
güneş surların ardından çekilirken,
gökyüzü yavaş yavaş emekçilerin alnındaki ter rengine dönerken,
seni düşündüm.

Ve dünya,
her zamanki gürültüsüyle dönmeye devam etti.

Limanlarda vinçler çalışıyordu.
Madenlerde lambalar yanıyordu.
Tarlalarda rüzgâr,
buğdayların içinden geçiyordu.

Kimse bilmiyordu.

Ama ben biliyordum:

Bir insanı sevmek,
biraz da dünyayı sevmektir.

Adını söylemedim.

Çünkü bazı isimler vardır,
harflerden yapılmaz.

Bir halk türküsünün içindeki özlemden,
bir sürgünün cebinde sakladığı fotoğraftan,
uzun yolların sonunda görünen ufuktan geçer.

Senin adın biraz öyleydi.

Söylesem eksilecekti.

Sussam büyüyecekti.

Onun için sustum.

Bakışların vardı sonra.

Korkunun karşısına dikilen bir işçi gibi,
yenilgiden sonra yeniden ayağa kalkan bir halk gibi,
karanlık bir gecede
uzaktan görünen bir fener gibi.

İnsana cesaret veren.

Ben o cesaretin gölgesinde
yeniden öğrendim yaşamayı.

Bir ağacın bahara inanması gibi,
bir çocuğun yarına inanması gibi,
bir ülkenin özgürlüğe inanması gibi.

Şimdi gece.

Şehir uyumuyor.

Bir yerlerde makineler dönüyor hâlâ.
Bir yerlerde nöbetçiler yürüyor.
Bir yerlerde âşıklar,
pencerelere dayanmış yıldızları seyrediyor.

Ve ben,

kalabalık bir dünyanın ortasında,

yalnız sana değil,

insana,

hayata,

yarına dair bütün inancımla

seni sevmeye devam ediyorum.

Dünya bilsin ya da bilmesin;

nehirler denize akacak,
çocuklar büyüyecek,
emek yine ekmeğe dönüşecek,
güneş yine doğacak.

Ve ben,

o büyük hayatın mücadelesi içinde,

sessiz ama sarsılmaz bir yerden,

seni seveceğim.

Bir ömürden uzun süren umut gibi,
unutulmayan bir türkü gibi,
insanın insana duyduğu en eski güven gibi.

Sen varsan değil,

seni sevebildiğim için

dünya biraz daha yaşanır kalacak.