Seni Öyle Severim ki

Seni öyle severim ki,
Zamanın çarkında paslanır bütün ayrılıklar,
Gece, mürekkebini döker göğsümdeki o derin kuyuya.
İçimde tutuşan koca bir bozkır yangını,
Adını fısıldasam, küllerinden doğar bütün masallar.

Seni öyle severim ki,
Gökyüzü tavanı çökmüş bir ev gibidir sensizliğin,
Hangi sokağa dönsem, izlerin kanatır kaldırımları.
Bir türkü dolanır dilime, telleri sitemli,
Rüzgâr bile usulca geçer, incitmekten korkar gibi.

Seni öyle severim ki,
Gözlerinin kıyısında unuturum bildiğim tüm alfabeleri.
Bir tek senin adın kalır aklımda,
Bir de içimde hiç dinmeyen O hüzünlü uğultu…

Seni öyle severim ki,
Bütün takvimler unutur yaprak dökmeyi,
Mevsimler senin bakışında sabitlenir.
Bir ömür dediğin nedir ki göz açıp kapayıncaya dek,
Ben sende bulurum zamansızlığın ta kendisini.
Toprak suya hasret, ben sana...
Ve bir gün bu dünya yerinden oynasa bile,
Adın, göğsümün en sakin yerinde
Ebedi bir mühür gibi kalır.

Seni öyle severim ki,
Mevsimler devrilir yokluğunun eşiğinde,
Zaman sığınacak bir ten arar, bulamaz.
Yıldızlar birer birer dökülür kirpiklerimden,
Suskunluğum, göğsümde büyüyen en ağır çığlık olur.

Seni öyle severim ki,
Hangi denize sığınsam, dalgalar senin adını vurur kıyıya.
Bütün ömürlük yalnızlıklar diz çöker bu sevdanın önünde.
Küllerinden yeniden doğarken gece,
Ben yine aynı bozkırda, seninle yanan tek bir kıvılcım kalırım…

Seni öyle severim ki,
Yollar yorulur da varamaz sana giden adımlarıma,
Hangi limana sığınsam, fırtınası sen olursun denizlerimin.
Bir mum ateşi gibi erirken zaman,
Karanlıkta parıldayan tek ışık kalır bakışların.

Seni öyle severim ki,
Kıyamet kopsa içimdeki bu hüznün haritasında,
Yine senin gözlerinden başlar yeniden yaratılış.
Adın dudaklarımda son bir mühür gibi kalır da,
Ölüm bile dokunmaya kıyamaz bu sevdaya…

Seni öyle severim ki,
Dökülür takvimlerden son yaprak da kimse bilmez,
Adının harflerine sığınır gecenin yetim rüzgârı.
Hangi duaya başlasam, amin demeden sen düşersin aklıma,
Göğsümde kilitli kalır asırlık bir ahın yankısı.

Seni öyle severim ki,
Bütün kapılar kapansa, yollar tükense de üstüme,
Gözlerinin ışığıyla aydınlanır içimdeki o karanlık mahzen.
Kâinat susar, zaman durur da en nihayetinde,
Ben senin adınla bitiririm bu dünyadaki son cümlemi…

Seni öyle severim ki,
Haritalar utanır aramızdaki bu çaresiz mesafelerden,
Kırılır zamansız bir pusulanın son ibresi,
Yine de içimdeki her patika sana çıkar.
Suskunluğum birikir de avuçlarımda,
Dünyanın bütün yalnızlıkları senin adınla anılır.

Seni öyle severim ki,
Şiirler biter, harfler yorulur da bu bozkır yangını sönmez,
Küllerinden tutuşur yeniden doğan her sabah.
Bir gün bu dünya tamamen unutsa da sevmeyi,
Bizim masalımız kalır gökyüzünün göğsünde bir mühür gibi…