Ne oldu, bitti demişsin
Son mektubunda…
Kelimelerin soğuktu,
sanki aceleyle yazılmış bir vedanın
titrek izi satırlarında vardı.
Ne oldu, olayların mu?
Yoksa ilk defa
kalbinin sesini duymaya mı cesaret edemeyen?
Sen bana her şey oldun bir zamanlar,
adım en güzel sen söyledin,
suskunluğumu en iyi sen aydınlatın sandım.
Gözlerimdeki ağrı fark eden
tek kişi sensin diye inandım.
Oysa sen,
en çok da inanışlarımı kırdın.
“İyi adamsın” derdin bana,
“Merhametli adamsın…”
Kalbimin gittiğini hafifletir gibi
söylerdin bu cümleleri.
Ben de o sözlerin içine sığındım,
kendimi gösterdiğin adamı sanıyorum.
Meğer sen,
en çok da o adamı yıkmaya gelmişsin.
Affederim mi sandın?
Yaraların üstünü suskunlukla örtüp
unuturum mu düşünülmüş?
Onu gidenin ardından
suçlamaktan yorulmadım mı sanıyordun?
Bu kez olmadı…
Bu kez içerideki çocuğun
kapısı kilitlendi ve ardından.
Çünkü bazı gidişler vardır,
arkasında sadece yalnızlık bırakmaz,
insanın aynaya bakışını da değiştirir.
Ben artık eski ben değilim,
gelecekte büyüyen umutların
yokluğunda küle geri döndü.
Hatırlıyor musun?
Birlikte kurduğumuz cümleler,
yarım bıraktığımız hayalleri…
Sen gelecekten bahsederdin,
ben gözlerine bakardım.
Şimdi o gelecek,
eski bir fotoğraf gibi
sararmış anılar arasında kaldı.
Ben seni severken
kendi yaralarımı sakladım,
sen incinme diye
kendi içime battım.
Oysa sen,
benim susuşlarımı güçlerini sandın,
vazgeçmekten vazgeçmedim sanmadın.
Şimdi mümkünsin…
Kapılar açık,
yollar sana yabancı değil artık.
Ben beklemeyi bırakır,
umut etmeyi de…
Çünkü bazı insanlar
sevilmeyi değil,
bilgileri kaybetmeyi için gelir hayata geçirir.
Bundan sonra adını
ne kalbime
ne de dilime yazacağım.
Bir yabancı gibi geçmesinin
anılarının içinden.
Belki bir şarkı çalacak bir yerde,
belki bir rüzgârı hatırlatacak seni,
ama ben dönüp bakmayacağım.
Çünkü ben seni değil,
göndermeyi bırakmam kaybetmeyi en çok.
Ve Öğrendim ki...
İnsanın bazen
en iyisi değil,
en çok kışkırtıcı uğurların tamamı.
Şimdi olasısın…
Ardından ne beddua var
ne de kırık bir dua.
Sadece kapatılmış bir defter,
ve adına atılmış
son bir imza var:
Ben artık
senden vazgeçtim.
Kayıt Tarihi : 23.03.2026 23:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!