Sen hiç üzülme 3 Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gidiyorum işte, mağrur, sessiz ve dimdik…
Ben bu acıdan da eksilmeden çıkarım,
Sen yeter ki hiç üzülme.

Çıkarım bu acıdan da, dimdik geçerim o son eşikten,
Ayağıma batan her cam kırığı, attığım adıma güç katar.
Sanki hiç kırılmamış gibi, hiç canım yanmamış gibi,
Toplarım dağılan yanlarımı, tek bir zerremi bile bırakmam geride.

Bilirim, bazı akşamlar yine ağır bir sis çöker içime,
Eski bir şarkı çalarda fırtına kopar belki göğsümde.
Ama eğmem başımı o an hatıranın karşısında,
Yutkunur, geçerim; yaramı göz önünde sarmam ben.

Kendi fırtınasında dövülen bir çelik gibi hardness kazanır ruhum,
Kimin ne dediği, kimin nasıl gittiği dert olmaz artık bana.
Sen ki en büyük yangınımdın bu ömrün ortasında,
O yangın söndüyse eğer, hiçbir kıvılcım yakamaz bir daha.

Şimdi açıyorum pencereleri, o soğuk ama hür havaya,
Kendi sessizliğimin içinde yeniden doğuyorum işte.
Gittiğin yol açık, attığın adım dertsiz olsun;
Ben bu hesabı kapattım, ben bu acıyı da yendim…
Sen yeter ki hiç üzülme.

Yendim evet, kendi ellerimle ördüğüm o yüksek duvarı aştım,
Ardıma bile bakmadan yürüyorum şimdi o uzun caddeden.
Ne bir sitem kaldı dilimde, ne de yüreğimde o eski tortu,
Tertemiz bir defter gibi kapandı seninle geçen o acı sayfa.

Bilirim, rüzgâr yine eser bazen o eski mahalleden,
Yapraklar yine sararıp düşer adımlarımın düştüğü yere.
Ama ben o adam değilim artık, o yıkık, o ezik gölge;
Gözlerimde başka bir ufuk, bağrımda çelikten bir irade.
Bırakıyorum bu son sözü de gecenin serinliğine,

Ne bir beklenti kaldı içimde ne de bitmeyen bir heves.
Yolun açık olsun sevgili, bahtın her daim aydınlık;
Ben kendi külümden yeniden doğdum ya…
Sen yeter ki hiç üzülme.