Sen hiç üzülme 2 Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Unutmayı da öğrenir bu yorgun yürek zamanla,
Adının harfleri silinir sokağın tozlu taşlarından.
Bir daha ne arkandan bakıp ağıtlar yakarım,
Ne de bir kırık ayna parçasında ararım seni.

Her akşam üstü çöken o ağır, o ketum karanlık,
Başka bir sabahın müjdesi olur belki de bana.
Sen yüreğini ferah tut, arkana dönüp bakma hiç,
Bıraktığın enkazdan yeni bir şehir inşa ederim.

Küllerimden doğmayı iyi bilir bu mağrur beden,
Her düşüşün ardından daha dik durmayı öğrendim.

Geçecek hepsi…
Bir tek sızı bile kalmayacak o derin çentikten,
Anıların tozlu bir rafa kaldırılacak birer birer.
Sen yeter ki mutlu ol gittiğin o uzaklarda,
Ben bu hesabı kapatır, kendi yoluma giderim.

Yoluma giderim, ardımda tek bir gölge bile bırakmadan,
Kendi karanlığımda kendime bir çıra yakarak.
Gözlerimde biriken o son bulutlar da dağılır elbet,
Rüzgâr, adını fısıldamayı bıraktığı gün sokaklarda.

Ne bir sitem kalır içimde sana dair, ne de bir yarım heves,
Zaman, en keskin acıları bile kesen mermer bir bıçaktır.
Şimdi susturuyorum içimde çırpınan o son kuş kanadını,
Girişi de çıkışı da kapalı bir parantez gibi kapatıyorum seni.

Varsın soğuk, hasretini sarıp dursun gönül pencereme,
Ben bu kışı da atlatır, o bahara tek başıma varırım.
Yeter ki sen o uzaklarda kendi göğünü aydınlık tut,
Benim payıma düşen bu karanlık da elbet bir gün ağarır.