Sen Gittin Ev Gitmedi

Sen Gittin, Ev Gitmedi
Gittiğin gün, evin kapısı kapandı ama ev kapanmadı.

Duvarlar hâlâ seni bekliyor.
Ben de...
Masanın üzerinde, avuç içinin bıraktığı belli belirsiz bir iz var.
Kimse görmüyor
Ama dünya yıkılsa gözüm oraya takılıyor.
Yıkayıp süzdüğün son tabak hâlâ aynı rafta duruyor.
Elimi uzatıyorum,
sonra geri çekiyorum.
Sanki dokunsam, sesin de silinecek.

Askıda duran pijaman...
Biraz kırışık.
Biraz sen gibi aceleyle bırakılmış.
Ne kaldırabiliyorum onu
Ne de yerini degistirebiliyorum.
Çamaşır makinesinin yutucu girdabina emanet etmeye kıyamıyorum.
Üzerinde uykundan kalan birkaç kırışık var.

İnsan, sevdiğinin uykusunu ütüler mi hiç?

Perdeler yarım açık...
Tam senin sevdiğin kadar.
Cam da öyle...
Bir parmak kadar aralık.
Kapatmaya gidiyorum bazen.
Sonra vazgeçiyorum.
O pencereye en son sen dokundun.
Korkuyorum.

Ya elim, parmak izlerini incitirse...

Çay bardağın mutfakta.
Yıkanmadı.
Dudak payın duruyor sanıyorum.
Kim bilir,
Belki de özlemin delirtiyor beni de, böyle şeyler gösteriyor bana.
Ama olsun...
Bırak, bir tek ben inanayım buna.

Dolabın içinde ütülediğin son gömleğim asılı.
Giyemiyorum.
Kırışacak diye değil sadece
Bir yerinde ellerinin sıcaklığı eksilecek diye.
Bir gömleği giyemeyecek kadar derin bir mezar bu.

Yaptığın son yemekten bir lokma kaldı.
Kimse anlamadı
"Bitir artık," dediler
Nasıl anlatılır?
Bir lokma bitince, bir hatıra daha eksiliyor.
Ben onu küçücük bir kaba koyup, derin dondurucuya kaldırdım.
Belki mevsimler geçer.
Belki yıllar.
Belki dünya değişir.
Ama o son lokma,
"bir zamanlar burada bir dünya vardı" demeye devam eder...

Terliklerin kapının yanında.
Birbirlerine yaslanmışlar.
Sanki birazdan gelip ayağına geçirecekmişsin gibi.
Yerlerini değiştirmiyorum.
Beklemenin de bir terbiyesi var yani...

Gece olunca ışıkları tamamen söndüremiyorum.
Ya yolunu bulamazsan...
Ya dönersen de evini karanlık bulursan...
Umudumu bir ampulün solgun ışığında saklıyorm.

Biliyor musun...
Sen gittin.
Ama ev gitmedi.
Mutfak gitmedi.
Balkon gitmedi.
Yastığın gitmedi.
Kokun gitmedi.
Ben de...
Hiçbir yere gidemedim.
Ayrılık kapıyı çarpıp çıkmadi.

Evde kalır izlerin.
Bardağın kenarında...
Askının omzunda...
Perdenin kıvrımında...
Bir lokmanın içinde...
Ve en çok da,
Adınla her gün sessizce çarpan kalbin dinmeyen sızısında...

Olur da bir gün,
yıllar sonra biri çıkıp "Bu ev neden hâlâ böyle?" diye sorarsa,
Hiçbir eşyanın yerini değiştirmediğimi,
hiçbir hatırayı eskitmediğimi,
hiçbir izi silmeye kıyamadığımı anlatmayın...

Sadece şunu söyleyin:
Bir insan gitmişti bu evden...
Ama onu sevenin yüreği,
o günden sonra hiçbir yere gidememişti.