Benim Hayatım Şiiri - Ömer Albayrak Haya ...

Bir gün çıkıp geldin,
öyle büyük sözler söylemeden,
öyle dünyayı değiştirecekmiş gibi değil…
Bir çay koydun mesela,
pencereyi açtın,
evin içine biraz akşam doldurdun.
Ben o akşam anladım;

benim hayatım.
Ben yıllarca kendime bir ev kurdum,
duvarları vardı,
kapıları vardı,
ama içinde bekleyen biri yoktu.
Sen geldin,
bir sandalyeyi çekip oturdun karşıma,
ben ilk defa
eve değil,
birine döndüm.
Benim hayatım.

Benim hayatım,
senin adını bilmeden önce de yaşadım elbette;
ama hayat yaşanmakla bitmiyor,
sonradan anladim
hangi günün başlangıç,
hangi günün bekleyiş olduğunu.
Sen geldin,
geçmişimin kırılmışlıklarinı sormadın bana.
“Niye böyle oldun?” demedin.
Sadece yanımda durdun.
Meğer iyileşmrm için
birinin yanımda durması yetermiş.

Benim hayatım.
Birlikte bir yol düşün şimdi;
nereye gittiğimizi bilmeden,
bir motosikletin arkasında
rüzgâra bırakalım kendimizi.
Bir köy kahvesinde duralım,
iki çay söyleyelim,
sen gül,
ben seni seyredeyim.
Dünya ne kadar büyükse
biz o kadar küçük olalım.

Benim hayatım,
Canım seninle çoğalmak istiyor
Bir evin içinde iki kişi olmak değil yalnızca;
aynı yağmura bakmak,
aynı şarkıda susmak,
aynı sofrada ekmeği bölmek,
bir gece uykunun arasında
elimi aradığında
orada olmak istiyor.
Çünkü ben yoruldum
her şeyi tek başıma taşımaktan.
Sevinci de, kederi de,
güzel haberi de,
gecenin sessizliğini de…
Artık birine
“Bugün nasılsın?” demek değil,
“Bugün benimle misin?” demek istiyorum.

Benim hayatım.
Ve olur da bir gün
saçlarına ak düşerse,
ellerin eskisi gibi güçlü olmazsa,
aynaya baktığında
gençliğini ararsan…
Ben yine orada olayım.
“Bakma aynaya,” diyeyim,
“Ben seni hâlâ
ilk gördüğüm yerden seviyorum.”
Aşk, güzelliğin peşinden gitmek değil;
Sevfiginin yıllarını
kendi yılların gibi sevmek.

Benim hayatım.
Şimdi sorarsan bana,
“Bunca yıl ne aradın?” diye…
Bir kadın değil,
Bir sevgili değil,
belki de sadece
eve döndüğümde
ışığı yanan bir pencere aradım.

Meğer bütün yollar
sana çıkıyormuş.
Ve bundan sonra
nereye gidersem gideyim,
hangi şehirde uyanırsam uyanayım,
hangi mevsim kapımı çalarsa çalsın,
Sen yanımdaysan
adını koyarım bütün sabahlara:
Benim hayatım…
Benim hayatım…
Benim hayatım.