Ben Bende Kalayım Şiiri - Merih Koçali

Sen gittin.
Öyle büyük bir gürültü olmadı ardından. Gökyüzü yerinden inmedi, şehir susmadı, insanlar sabah yine işe yetişti.
Bir otobüs durağında bekleyenler senin gittiğini bilmiyordu mesela.
Bir çocuk simidini martılara bölüyordu,
bir adam telefonda birine “akşam görüşürüz” diyordu.
Hayat, benim içimden bir şey koparılmış gibi devam etmedi yani.
Daha kötüsü oldu.
Hayat devam etti ve ben,
senin yokluğunun da hayatın bir parçası olduğunu öğrenmek zorunda kaldım...

Önce seni bekledim.
Sonra beklemediğimi söyledim kendime.
Günler geçti,
yollar değişti,
başka yüzler değdi ömrüme.
Ben de değiştim biraz.

Akşamların içinden geçmiyorum;
akşamlar içimden geçiyor...

Adını duymadığım günler oldu.
Unuttum sandım.
Sonra bir yerde sesine benzeyen bir ses geçti yanımdan,
kalbim durup eski bir acıyı hatırladı.
Bana “Zamanla geçer.” dediler.
Geçti.
Mevsimler geçti,
ben geçtim birçok şeyin içinden.
İçimde kimsenin uğramadığı bir yer kaldı.
Ve ben orada anladım:

**İyileşmenin bile dokunamadığı yerden yaralıyım**

Ben seni hayatımın bir yerine koymamışım.
Hayatımın içine koymuşum.
Sen çıkınca bir boşluk oluşmadı yalnızca;
ben, kendime olan mesafemi de fark ettim.
Şimdi o mesafeyi kapatıyorum.
Ağır ağır...

Seni sevmek kendimden vazgeçmekmiş gibi yaşadım bir zaman.
Şimdi biliyorum:
Bir insanı kalbinde taşımak başka,
kendini onun yokluğunda kaybetmek başka.
Ben seni kalbimde taşıyabilirim.
Ama kendimden vazgeçemem.
Uzaklarda olsan da kalbimin bir yerindesin, yakınsın.
Uzaklarda olsam da bir yanım hâlâ senin adını taşıyor.
Buna aşk mı denir,
alışkanlık mı,
yarım kalmışlık mı bilmiyorum.
Adını koymuyorum.
Duygular adından daha büyük...

Artık senden dönmeni istemiyorum.
Ne kalmanı,
ne beni anlamanı.
Sadece şunu biliyorum:
Sen benim hayatımdan çıkabilirsin.
Ama ben, senin hayatından çıkarken kendimden çıkmayacağım.
Çünkü seni sevmek,
kendimi terk etmek olmamalı.

**sende kalıp kalbim bende atacağına,
ben bende kalayım; kalbim sende atsın.**

Sen uzak ol.
Ben burada.
Aramızda yollar, şehirler, belki yıllar olsun.
Ne çıkar?
Belki sevdiğime kavuşamam.
Ama kendime dönebilirim.
Bırak...
Ben bende kalayım.