Sen Cehenneme Denksin Şiiri - Ali Saye

Unutkanlık sarıyor bedenimi,
her şey yavaş yavaş siliniyor zihnimden.
Saati unutuyorum, zamanı unutuyorum,
eşyanın yerini bile bulamıyorum bazen.

Bir odadan çıkıp diğerine giriyorum,
“Niye geldim?” diye kalakalıyorum.
İsimler karışıyor, günler birbirine giriyor,
ben kendimi bile bazen zor hatırlıyorum.

Ama sen…
Ulan ben seni niye unutamıyorum?

Herkes siliniyor hafızamdan bir bir,
yüzler bulanık, sesler uzak artık.
Ama senin sesin hâlâ kulağımda,
sanki dün konuşmuşuz gibi sıcak.

Senli anıları,
yaşattıklarını,
o bakışlarını, o susuşlarını…
ulan zaman bile silemedi bunları.

Ben kendimi unutuyorum bazen,
ama seni unutamıyorum.
Adımı karıştırıyorum,
ama senin adını içimden söküp atamıyorum.

Nasıl bir iz bıraktın bende?
Nasıl bir yara açtın içimde?
Bir insan gider de
bu kadar mı kalır bir başkasının içinde?

Ulan sen cehenneme denksin,
içimde yanan bir ateş gibisin.
Sönmüyorsun, kül olmuyorsun,
her hatırlayışımda yeniden dirilen bir köz gibisin.

Çık aklımın çaprazlarından,
çık şu düşüncelerimin dar sokaklarından.
Her köşe başında sen varsın,
her suskunlukta sen konuşuyorsun içimden.

Çık ruhumdan artık,
bırak biraz nefes alayım.
Sen gittin ama izin kaldı,
o izi de söküp atayım.

Çık bedenimden,
kanımda dolaşma artık.
Ben seni sevmekten yoruldum,
sen beni yakmaktan yorulmadın artık.

Ulan git…
git ki gece biraz hafiflesin.
Git ki kalbim
ilk defa sensiz bir sabaha erişsin.

Ben seni sevdim be,
öyle gelip geçer gibi değil.
İnsan bir ömür yaşar da
böyle bir sevdayı bir daha görmez değil.

Ama yetti artık,
her sevda sonsuz değil.
Bazı aşklar vardır ki
yaşatmaz…
sadece öldürür sessizce, belli değil.

İşte sen de öyleydin;
ne tamamen vardın, ne tamamen yok.
Ben seni unutmamakla lanetlendim,
sen ise beni hatırlamayacak kadar çok.

Şimdi son kez söylüyorum içimden:
Çık…
aklımdan çık.
Ruhumdan çık.
Bedenimden çık.

Çık git artık…
bit ulan, bit.