Bir gün çıkar gelirsin diye
Hiç ummadım
Ne pencereden baktım dışarı
Ama hiç uyuyamadım
Bil gül açar görürüm diye
Bırakıp gideni bekleme
Sevdiğin bi hayal
Kalbinde öylece durmasına şaşırma...
Kov
Onla olan ümitlerini ki
Tohum bitmez umutsuz
Kimseler açıktan söylemedi bana
Yaşamımın sonunun
Çıkmaz sokak bir yol olduğunu
Sadece hissettim hisettirdiler
Gerçeğin hayalimi darmadağın eden
O yansız duygusuz akagelen soluğunu
“Kat çıkmak yasak kardeşim”
Yahu bina dikmiyorum ya buraya
Altı üstü bedenim beş on metre daha yükselecek
Gökdelenlerden hiç hoşlanmam zaten
İşim de düşmez oraya
Burası kamuya açık yer değil mi
Kıyısında dolanıp durursun di mi
Her şeyin
Kuytusunda molalanıp uyursun di mi
Mateminin
Yaprak kıpırdasa uyanacaksın da
Kıyamet kopsa kim farkında
Kıyıda kuytuda kuruntu karıntı
Kuyuda köşede kalıntı kasıntı
Kafiye kasarken kantarın kilosu
Karambole kasatura kan terin kokusu
Kaygusuz kaide kavgasız kanide
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Her şey bir birine bitişecek
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Madem ağlayacaktın kuytu bi köşede bütün gün
Yanına geldiğimde pervasız ellerini – dermansız-
Neden belime doladın…….
Bir sarmaşık gül gibi uzadın kirpice
Körpece sevdaları kendine hasret uladın
Sağır baktı hep gözlerin koynuma
Uğultu ortası
Yalnız sıkıntılı
Gözlemlendiğini düşünen bir ben
Uğultu kenarı
Yalnız, gözlemleyen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!