Kış sardı yorgun ruhunu, ayazında tıkandın,
Zifiri gece çökmüştü, sabahında uyandın,
Zehir yaktı hep bağrını, gözyaşında yıkandın,
Son liman aradı gönlün, kapısında dayandın.
Yarana merhem olmuştum, kucağında canlandın,
Yaralı yanını sardım, yatağında uzandın,
Gölge oldum parlayasın, ışığında donandın,
Ömürlük sözler vermiştin, sevdasında adandın.
Sevda dilinden taşardı, dudağında tatlandın,
Masum yüzün tek maskeydi, kılığında boyandın,
Her huyuma suret verdin, planında karalandın,
Örtü kalktı gerçek çıktı, masalında yalandın.
Ak duvak başına kondu, nikâhında bağlandın,
Bu ömre yeminle vardın, yuvasında taçlandın,
Minik nefes eve doldu, bağrında tamamlandın,
Yan yana üç can durmuştu, ocağında dallandın.
Dünü kalbinden atmıştın, baharında kıvandın,
Nefsin büyüdü içinde, nazarında şahlandın,
Şükrü gönlünden çıkardın, refahında hırslandın,
Lütfu borç diye saymıştın, hesabında kazandın.
Yârini rakip görmüştün, kör zannında dolandın,
Sözleri eğip bükmüştün, yanında kabalandın,
Durmadan kusur aradın, sanrısında kıvrandın,
Merhameti çoktan boğdun, sen hıncında saplandın.
Acımadan çıkıp gittin, rahatında usandın,
Vefayı düpedüz ezdin, anında uzaklandın,
Körpeyi yanına aldın, yalanında saklandın,
Tüm geçitleri kapattın, kastında silahlandın.
Sekiz yıl iz bırakmadın, diyarında puslandın,
Boş evde yankı çoğaldı, boranında sallandın,
Neşeyi köşeye gömdün, acısında sızlandın,
Hasreti bize yükledin, akşamında yıprandın.
Bütün yolları tıkadın, tuzağında avlandın,
Çağrıyı boşluğa attın, dumanında kaplandın,
İzini tarihten sildin, öz alnında dağlandın,
Çevrende dört taş yükseldi, arasında kapandın.
Yalanı dillere saldın, günahında bulandın,
Körpe yarınını yaktın, sonrasında utandın,
Mazlum ahı göğe vardı, vicdanında sınandın,
Hakkımı çiğneyip geçtin, mizanında horlandın.
Mutluyum diyerek güldün, aynasında allandın,
Sahte gülüş takıp gezdin, rüyasında aldandın,
Bir ömrü lekeyle yıktın, iftirasında yandın,
Zararın kendine döndü, davasında dışlandın.
Yüzündeki perde düştü, ağında yakalandın,
Gerçeği sonunda gördün, yargısında suçlandın,
Zulmün dönüp seni vurdu, acında parçalandın,
Beni yıkıp savaş açtın, meydanında harcandın.
Şiir: Hakan DURHAN
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Sonda Harcandın”, zor zamanında sevgi ve güvenle ayağa kaldırılan bir insanın, zamanla değişerek kendisine uzatılan eli unutmasını anlatan sert bir hesaplaşma şiiridir. Şiirde önce yaraların sarıldığı, birlikte bir yuva kurulduğu ve bir aile olmanın mutluluğunun yaşandığı dönem anlatılır. Ancak zaman ilerledikçe sevginin yerini hırs, öfke, suçlamalar ve ayrılık alır. Bir zamanlar sığınılan kişi artık rakip gibi görülür; ortak hayat parçalanırken geride yalnızlık, hasret ve kapanmayan hesaplar kalır. Anlatıcı, yaşananların karşılıksız kalmadığına inanır. Şiirin finalinde yapılan haksızlıkların dönüp sahibini bulduğu düşüncesi öne çıkar. “Sonda Harcandın”, sevgiyle başlayan bir hikâyenin güç savaşı ve hesaplaşmayla tükenmesini anlatan ağır bir yüzleşmedir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!