Sedat Kocabey Şiirleri - Şair Sedat Kocabey

Her sabah erkenden fırını yakar,
Stresten dokuz doğurur Hamdi.
Pişmeye başlasın mis gibi kokar,
Ekmek için hamur yoğurur Hamdi.

Sağlam insanlardan kurmuş ekibi,

Sevdanın çıkmazında, kaybetmişim yolumu,
Endişe taşıyorum, ne zaman güleceğim.
Gökyüzü çok karanlık, karmı yağar dolumu,
Hayalle yaşıyorum, umutla öleceğim.

Kapanmayan yaradır, sensizlik yüreyimde,

Sabır denen tespihi ne kadar çekeceğim,
Her gecenin ardına bir sabah ekliyorum.
Bugün değilse bile yakında çökeceğim,
Döneceğin o günü hasretle bekliyorum.

Kader umutlarıma darağacı kursa da,

Ne sözümde yersin ne de özümde,
Seni insanlığa davet ederim.
Ne mecliste yersin ne de gözümde,
Seni insanlığa davet ederim.

Çıkarma kınından sakın kılıcı,

Kaldırıma oturup, yollarını bekledim
Gelmeyeceksin diye hep endişe taşıdım,
Her geçen dakikaya yenisini ekledim,
Soğuktu İstanbul’un geceleri üşüdüm,

Bu son gidişin var ya yüreğime tak etti,

Sana seni seviyorum diyebilmek,
Gelecekten ümit vermek isterdim.
İsterdim;
Çaresizce sürüp giden yalnızlığına son noktayı koymak
Hasretimden tutuşmuş yüreğine yağmur olmak, seni
Sırılsıklam etmek isterdim.

Gözlerin güneşim varlığın nefes
Gülüşünle güne neşe katarsın
Zannetme bu sevda geçici heves
Sevgilim bir tanem iyi ki varsın

Dışarda kar yağar gönlüm sıcacık

Kaç gece aradım yanımda yoksun
Acabalarım var kuşkularım var
Şakıyan dilimi arılar soksun
Pişmanlıklarım var keşkelerim var

İstemezdim göze inçiler dizmek

Senin derlerine çoktan talibim
Her gün eklense de yeni birisi
Belki biraz yorgun ama galibim
Kime nasip olmuş senin gibisi

Sözlerin çok ağır emir olsa da

Gündüzleri güneşim gecemde ayım sensin,
Üç şekerli içtiğim bardakta çayım sensin,
Ben uzaklarda gemi özlenen kıyım sensin,
Haydi, aç kollarını seni sarmaya geldim.

Gönlümün ambarında sevdanı taşıyorum,