Sedat Kocabey Şiirleri - Şair Sedat Kocabey

Senden sonra hayatın anlamını yitirdim,
Öpüp de koklamaya doymadım şerefsizim,
O ilk kadehten sonra ne şişeler bitirdim,
Yerine kimseleri koymadım şerefsizim.

Hala cüzdanımda verdiğin o ilk resim,

Sen gittin gideli gönlüm kafeste
Hasret boğazımda kör düğüm gibi
Dilimden düşmüyor o hazin beste
Yaşıyorum işte gördüğün gibi

Umutlar gönlümden hep göç ettiler

Bir bakışın bende harbi başlatan
Hangi güç sevgiyi kalpte dışlatan
Bir tek sensin canda canı yaşatan
Bende gönül işgal sensin kuşatan

Gönül kalesinin bendini aştın

Yalnız senin için ne canlar yaktım,
Kin gütme deseydin gütmezdim inan.
Saymadım ardıma kaç kere baktım,
Kal desen kalırdım gitmezdim inan.

Sevince taşımam içimde gurur,

Geceler gizliyor göz yaşlarımı.
Sensizliğe ağlıyorum seninle.
Seni seviyorum;
Gülmeyi,yaşamayı ve hatta nefes almayı sevdiğimden çok.
Korkuyorum;
Seni sevmekten değil de sevilmemekten.

Kışta bile hep baharsın,
Sensin övülecek kadın,
Güneş batar sen doğarsın,
Söyle aşk mı göbek adın.

Dudakların nar kırmızı,

Bitirdim kederle hüzünlerimi,
Varlığın gönlüme neşe saçıyor.
Hep sende kullandım izinlerimi,
Gülünce yüzünde güller açıyor.

Bütün engelleri aşarım senle,

Şu yalan dünyanın penceresinden,
Bakıyordum ama demek ki kördüm,
Türküler söylenir her yöresinden,
Sabrettim sonunda güneşi gördüm...

Sinemin üstüne siper kazıldı,

Dünya denen ne kısaymış,
Ardı sıra bakmış insan.
Doğmak ölmek hak, yasaymış,
Bir varmış bir yokmuş insan.

Çok ağlamış azda gülmüş,

Resmine bak adam diye
Etek giymiş madam diye
Elinde bal tadam diye,
Yalar durur bizim oğlan.

Kendince ahkam kesiyor,